[نامه ای به کودکان ،مان/شان]پارت سوم
پسرم ! تو خوب گوش کن ،سخنانی با تو دارم ،زندانی کردن با زندانی بودن ،باشخصیت زیستن و شخصیتانه عمل کرد فرق دارد .
پیراهن کسی که اول تابستان به شوق دست یابی طعم خلسه ی تمشک بالای درخت رفته فرق دارد با کسی که از دور حسرت باغ را خورده ،آنکه حسرت خورده همیشه پاک مانده ،ولی این پاکی را چه فایده بباشد؟!این پاکی حاصل ترس و حسرت اوست .
پاک حقیقی بدانی کیست؟ همانی که زندانی شخصیت نبوده،پیراهن سفید هم بر تن داشته ،پایش به درون باغ هم نهانده ،ولی با پیرهن سفید َ ش پاک از باغ بیرون آمده .
هرگز تو را محدود نمیکنم که پاکی با محدودیت ،تنها نقابی ست بر روی صورتت ،که پشتش هزاران دروغ میزیستد ،تو را مرد به بار می آورم ،مرد بودن به غیرت ،کارهای بی فکری که نام غیرت گرفته ی دیار من است ،غیرت نبوده ،بلکه غیرت یعنی مردانگی ،مردانگی یعنی مرد بودن ،مرد بودنی که از آن سخن میگویم کسی شدن است ،پسرم ،تو را از همان کودکی مرد به بار می آورم ،افکارت را درست تربیت میکنم که این بهتر از هر غریتی ست ،پسرم ،من هیچ گاه تو را در زندان محدودیت پاک نگه اِت نداشته ام ،پس بدان همسرت را محدود نکنی ،و تن به محدود شدن ندهی ،خانه ای که به علت محدودیت پابرجاست ،خانه نیست ویرانه است .پسرم تو روزی خود نیز صاحب فرزند میگردی چنان گشنه نباش که گشنه گی تو بر نسل خودت نیز اثر بگذارد .
پسرم از این دیار تنها بر یادت بماند ،من و مادرت سخت رنجیدیم از تشنه بودن محدود مردهایش ،شماهارا چنین مرد تربیت میکنیم ،که تاریخ ها از مردانگی تان سخن بگویند .
#آتنا-جعفری