کوک

من همیشه سعی کردم راهی پیدا کنم به قلب خودم. عبور کنم از این کوره راه بی‌آب و علف. کمتر گرسنگی بکشم و زبان به کام چسبیده‌ام را تر کنم. آبی بیابم که پیش از نوشیدن آن عکس خود را در آن ببینم. بعد تا گردن در آن فرو روم. نور می‌خورد به نیمی از صورتم و نیمی دیگر از صورتم در سیاهی فرو می‌رود. نشسته‌ام روی صندلی کنار پنجره. آفتاب تابش مستقیمی دارد. تیغی کشیده عمود به صورتم. ماه شب هفتم شده‌ام. از تصور آب و تشنگی، لیوان روی میز را برمی‌دارم. نور از لیوان عبور کرده و روی میز خطوط درخشانش با تکان لیوان به رقص در می‌آیند. نه خبر از موسیقی‌ایست و نه صدای موجودی زنده. دیگر هیچ زنده و مرده‌ای راه به قلبم ندارد. آیینه‌ها و عکس‌های آویخته بر دیوار را خاک گرفته. انگار یک بار روی جسم آدمها خاک ریختم و یکبار روی تصویرشان. می‌دانم قاب و شیشه مانع از شنیدن فریادشان می‌شود. یک‌جایی تک‌تک آدم‌های زندگی را دفن کردم. بعد من ماندم و یک خانه پر از پرده‌های پاره. رومیزی‌های سوخته. لباس‌های بید زده. تمامشان را ریختم وسط خانه. شد کوهی از پارچه و لباس. جای راه رفتن نبود. روزی یک کوک می‌زنم. اما این همه پارچه و رفو و دوختن کار من نبود. همه زخم‌های یک نسل را ریختند سر من و به زیر خاک رفتند. گفتند درستش کن. یک روز نشستم و تند و تند دوختم. اشک‌هایی که پشت چشمم سد شده بود نشتی کرد و چک چک از گوشه چشمم جاری شد. بعد انگار سوزن به چشم‌هایم بزنم، بر هم دوخته شد و خوابم برد. دستی روی شانه‌ام کشیده شد. من بودم و مادربزرگی که سالها پیش فراموشی گرفت و خودش را از یاد برد. دست می‌کشید بر سرم. دستش را گرفتم و رگ‌های آبی پشت دستش را لمس کردم. گفتم حالت خوبه؟ گفت یه روزایی همه چیز رو یادم میره. پارچه‌ها را کنار زدم تا بنشیند. خندید. عینک بزرگش را روی چشمش جابجا کرد و گفت: سوزنت کو؟ تو تنم نره؟ پی سوزن می‌گشتم که دیگر نبود. جایش آفتاب بعد از ظهر بود که چشمم را می‌زد و ساری که پشت پنجره نشسته بود. بلند شدم. پنجره را باز کردم. سار پرید. پنجره‌های دیگر را هم. پارچه‌ها همان جا وسط اتاق بود. می‌شد با همین پارچه‌ها خودم را از پنجره حلق‌آویز کنم. می‌شد تا همیشه مصیبت این همه پارگی‌ها را بخورم. شاید می‌شد همه را دور بریزم و هرگز به پشت سرم نگاه نکنم. من هنوز نمی‌دانستم چه باید بکنم. باد شدیدی وزید. قاب‌ها روی دیوار تکان خورد. یکی پس از دیگری افتاد و شکست. دور تا دور خانه پر شد از قاب شکسته. پر شد از فریاد آنان که نبش قبر شدند. میان پارچه‌ها نشستم و سرم را میان زانو‌ها پنهان کردم. و گوش‌هایم را محکم فشردم و از ته دل فریاد کشیدم. طوری که تصویرم در آب به لرزه درآمد. بلند شدم و یکی یکی عکس‌ها را از قاب بیرون آوردم. دستم را شیشه برید. چکید روی عکس مادربزرگ. سوزن لحاف‌دوزی مادر را برداشتم. عکس‌ها را به هم دوختم و به دیوار خانه کوبیدم. و نشستم میان تکه‌هایی از گذشته. رو به پنجره.