دستهایش یخ زده بود. تمام طول خیابان را یک نفس دویده بود. سینه اش از شدت نفسهای سریع و ممتدش میسوخت. پشت سرش را نگاه نمیکرد مبادا به یاد بیاورد. مبادا به یاد بیاورندش. به خانه رسید و به اتاقش. به خلوت امنش. در وجود لرزانش چیزی حس میکرد. زیر پوست سرد و سرخش حرکت ریزی بود. گویی بدنش بر علیه او طغیان کرده باشد. گویی در رگهایش به جای خون جانورانی لانه کرده و برای نابودی او شورش کرده باشند. درست یکسال و سه ماه از پروانه شدنش میگذشت. او بالها را زیر لباس جا میکرد و گاهی اما حرکتشان از عهده او خارج میشد. رم میکردند. آرزوی پرواز بیقرارشان میکرد. و قصد بیرون زدن از پارچه میکردند. زن لباسها را میکَند. در اتاق بالها باز میشد و چه شکوهی. چه زیبایی خیره کنندهای. زیر اندک نوری که از بیرون به داخل اتاق جاری میشد برق میزد. آبی شفافی که چشمها را میخکوب میکرد. انگار انعکاس این نور وقتی به چشم میرسید به عمق چشم انسان نفوذ میکرد. دوران شفیرهایش پایان گرفته بود ولی حق پرواز نداشت. دختر میان اتاق راه میرفت و گاهی بالها به چیزی گیر میکرد و به زمین میافتاد. هرچه سعی میکرد آرام بال بگشاید و حرکتشان را کنترل کند فایده نداشت. بالهایش هوس اوج گرفتن داشتند. آرزوی عبثی بود. فکر چیدن بالهایش را میکرد ولی تصور پرواز را نه. بالها را کمی تکان داد. هوای اتاق به جریان افتاد. گلدان شیشهای از روی میز افتاد و شکست. آهی کشید. از پنجره بیرون را تماشا کرد. پنجره را باز کرد و لبه پنجره ایستاد. پایین کسی حواسش به او نبود. ماشینها حرکت میکردند. صدای بوق ممتدشان میآمد. مردم به هم تنه میزدند و عبور میکردند. از طبقه دوازدهم چیزی پیدا نبود، جز حرکت دیوانهوار ذرات ریزی میان هم. کرمهایی که در هم میلولیدنذ بیآنکه به پرواز فکر کنند. چشمهایش را بست و تصور کرد که اوج بگیرد. چشمهایش را باز کرد و خود را در آسمان یافت. بالها به تخیل اکتفا نکردند.