مَرد در قاب

توی آیینه دسشویی به چهره خود نگاه می‌کنم. آیینه‌ای گرد با لکه‌های سفید. دستی باید به آن کشید تا چیزکی از خود دید. زیر چشم‌ها از پشت این لکه‌ها گود است. سرفه که می‌کنم، مشتی به دیوار می‌خورد که آرام‌تر. دیوار‌های کاغذی همه را یک خانه کرده‌اند. مسواک میان دندان‌ها می‌چرخد. بالا و پایین و چپ و راست را کف سفید می‌زند. لثه خون می‌افتد و محتویات دهان را که بیرون می‌‌ریزم صورتی است. دستی به موهایم می‌کشم و ناخنم بین موها گیر می‌کند. به اتاق می‌روم و تمام ناخن‌ها را از ته می‌گیرم. بوی ته گرفتن غذا به مشامم می‌رسد. به سرعت به آشپزخانه می‌روم و بشقابی از مخلوط برنج و مرغ می‌ریزم و به اتاق بر‌می‌گردم. ساعت نزدیک ده است. چراغ را روشن نمی‌کنم. منتظرم. صدای پا از کوچه می‌شنوم. پرده حریر را کنار می‌زنم. می‌دانم داخل اتاق معلوم نیست. مرد از زیر پنجره عبور می‌کند و کمی جلوتر کلید در قفل می‌چرخاند. مرغ را با قاشق تکه می‌کنم و در برنج می‌غلطانم و به سمت دهان می‌برم. وارد خانه که می‌شود لامپ کم‌جانی روشن می‌کند. سایه‌اش روی پرده‌اش بزرگ و کوچک می‌شود. سمت راست پنجره می‌رود و کتش را آویزان می‌کند. حالا رو به دیوار می‌ایستد. انگار آیینه باشد. دستی به سر طاسش می‌کشد و مکث می‌کند. می‌دانم به چه فکر می‌کند. به خانه کم نوری که هرشب چراغ آن را خود روشن می‌کند. به شبهای سیاهی که صبح می‌کند. اینکه نه خوشبخت است نه انتخابگر، تنها محکوم است به زیستن. این ناامیدی را هر شب که از زیر پنجره عبور می‌کند در هوا پخش می‌کند و به خانه می‌برد. بعد می‌دانم که به آشپزخانه می‌رود. در پخچال را باز می‌کند و بطری آب را سر می‌کشد. بطری را در جایش می‌گذارد و برمی‌گردد. حالا باید به سمت اتاق خواب که روبروی پنجره است برود و پیش از وارد شدن با دست راست چراغ را خاموش کند. قاشق را دور گردی بشقاب می‌چرخانم و آنچه در آن باقیمانده را سوار قاشق می‌کنم و به دهان می‌برم. می‌خواهم پرده را رها کنم و بشقاب را به آشپزخانه ببرم که سایه مرد کوچک می‌شود. برق را خاموش نمی‌کند و به اتاق نمی‌رود. فیلمی تکراری که هر شب می‌دیدم ناگهان قصه عوض می‌کند. جلوی پنجره می‌‌آید و پرده را کنار می‌زند. پرده را به سرعت رها می‌کنم و چند قدم عقب می‌روم. پایم به لبه تخت گیر می‌کند و تعادلم را از دست می‌دهم. زمین میخورم و بشقاب می‌شکند. مشتی به دیوار می‌خورد. بلند می‌شوم. از پشت پرده او را می‌بینم. مرد اولین بار است که پرده را کنار زده. چشم‌هایش برق می‌زند. بیرون را نگاه می‌کند و نفس عمیقی می‌کشد. به نقطه‌ای خیره می‌شود و لبخند می‌زند. امتداد نگاهش را دنبال می‌کنم و ماه کامل را می‌بینم. بعد پرده را رها می‌کند و به سمت اتاق می‌رود. می‌نشنیم و تکه‌های شکسته بشقاب را که زیر شعاع نور ماه برق می‌زنند را جمع می‌کنم و از اتاق خارج می‌شوم. باید دوباره مسواک بزنم.