منتخب

هنوز هوا تاریک بود که پای پیاده تمام راه را گز کردم. رسیدم به در خانه. میان بیابانی بی‌‌آب و علف، تک خانه این حوالی بود. خانه که چه بگویم، دیواری سست که تکه چوبی زهوار در رفته به نام در به آن بند بود. به آن ضربه زدم، گویی در را می‌شکستم. بعد از مدتی معطلی آنرا می‌گشاید. می‌دانستم هست. قبلا هماهنگ کرده بودم. در چارچوب در خودش را نگه‌میدارد. چشمهایی خاکستری میان چین پلک‌ها. سبیل سفید و زردی که روی لبها را گرفته. و ریش‌ها که گردن را پوشانده. نگاهی می‌اندازد و در جواب سلامم سری تکان می‌دهد. بلند و تنومند می‌رود و من پشتش داخل می‌شوم. در را می‌بندم، باد پشت در می‌ماند. روی صندلی می‌نشیند و صندلی کهنه دیگری را با اشاره دست نشان می‌دهد. وقتی می‌نشینم صدای ناله صندلی بلند می‌شود. کمی آنطرفتر چیزی می‌جنبد. یکه می‌خورم. می‌گوید: اسمش همدم است. ده سال است همدم من است. پرنده سیاه پر می‌زند و روی پای مرد می‌نشیند. می‌گوید: خب مشکلت چیست؟ می‌گویم چند ماه است در خواب ماری تعقیبم می‌کند، وقتی به من می‌رسد، نیشم می‌زند، طوری که دردش را انگار در بیداری نیز حس می‌کنم.

بوی چوب بخاری هیزمی و سوختنی‌های دیگر در هوای خانه است. اتاق را مه گرفته. حالا پرنده روی چراغ گوشه اتاق نشسته و زیر بالش را می‌خاراند. مرد دستهای بزرگش را در هم قلاب می‌کند و سری تکان می‌دهد. از روی میز جلویش پاکت سیگاری برمی‌دارد. سیگار را آتش می‌زند و می‌گوید: می‌ترسی؟ می‌پرسم: از مار؟ بله. اما مشکلم این نیست. چشم‌هایش درون پلک‌هایش که همچون پارچه‌هایی تلنبار روی هم است جمع‌تر می‌شود و می‌پرسد: پس چیست؟ سرم را پایین می‌اندازم. سکوت می‌کنم و به زمین خیره می‌شوم، به فرشی که آنقدر پا خورده که با چوب‌های کف زمین یکی شده و رنگ‌ها به فراموشی سپرده شده‌اند. سرم را بالا می‌‌آورم و می‌‌گویم: چه زمانی خواهم مرد؟ زهرها چقدر باشند مرگ انسان حتمی است؟ نگاه نافذش را از روی صورتم برمیدارد. دستی روی موهای سفید و کم پشتش می‌کشد که تا روی شانه‌ها پایین آمده و می‌گوید: از زهر آن نخواهی مرد. این مار درون توست. خانه خود را خراب نخواهد کرد. باید رامش کنی. می‌توانی؟ می‌گویم: بارها سعی کردم بکشمش، اما بیشتر نیش زده. طوری شده که به این دردها عادت کرده‌ام. صدای سوت کتری بلند شده بود و مه غلیظی میان من و مرد می‌ساخت. مرد با سه انگشت دهانه دو استکان را از کنار بخاری گرفت و روی میز گذاشت. محتویات کتری سیاه که مایعی به رنگ سبز کدر بود را در آنها ریخت و یکی را به سمت من هل داد. چشمم خیره به لیوان لب پریده است. امتداد بخار لیوان چشم‌هایم به چشم‌های تماما سیاه پرنده دوخته می‌شود. نمی‌دانم چه پرنده‌ایست. می‌گوید: نه تو توانایی کشتن آن را داری نه آن. اما هر دو به شیوه‌ای دردناک در حال شکنجه یکدیگرید. هیچگاه سعی کرد‌ه‌ای از آن نترسی؟ سرم را به علامت منفی تکان می‌دهم. می‌گوید: می‌دانی او از ترس تو تغذیه می‌کند؟ می‌توانی نترسی؟

می‌توانم نترسم؟ نمی‌دانم. می‌شود نترسید؟ می‌شود خواست و نترسید؟

اینها را با خودم تکرار می‌کنم که با شنیدن صدای کشیده شدن فلزی به لبه بخاری به خود می‌آیم. چاقو کهنه و بزرگی دست مرد است. میان دست‌های بزرگش خوب جا گرفته. لبه‌ آن لکه‌های سیاه و قهوه‌ایست. فکرم را می‌خواند و می‌گوید: بله رد خون است. جلو می‌آید. فکر می‌کنم می‌خواهد چیزی بگوید یا نشان دهد. چاقو را به صورتم نزدیک می‌کند. خنده‌ای عصبی می‌کنم. می‌گویم: یعنی چی؟ می‌گوید: تو عمیقاً مشتاق مرگی. مگر برای پرسیدن زمانش نزد من نیامدی؟ من می‌توانم زمانش را پیش‌بینی کنم چون خودم مسئول آن هستم. تنم می‌لرزد. هیچ اثری از شک و تردید یا طعنه در حرف‌هایش نیست. لحن و زبانش کاملا متفاوت شده. زبانم بند آمده و چون مجسمه‌ای خشک و بی‌حرکت شده‌ام. خون در رگ‌هایم یخ بسته. در فضای گرم اتاق یکباره سرمای بیرون را حس می‌کنم. تنها چیزی که زنده بودنم را تایید می‌کند پرش چشم‌هایم است. چاقو را زیر گلویم می‌گذارد. سردی فلز را روی پوستم حس می‌کنم. احساس می‌کنم چاقو برای اینکار به اندازه کافی تیز نیست. محتویات معده‌ام به هم می‌ریزد. می‌گوید: زمان زیادی نمی‌برد، می‌دانم ترسیدی ولی باید بدانی مرگ آن بدون تو محال است. از من خواستی آن را از بین ببرم ولی تو و آن همچون تار و پودی در هم تنیده‌اید. می‌شود تارها را از پود جدا کرد بی‌آنکه به جسم پارچه آسیبی رساند؟ دیگر پارچه‌ای به جا خواهد ماند؟ احساس لختی و لمسی عجیبی می‌کنم. صورت مرد هر لحظه برایم محوتر می‌شود. نمی‌دانم دانه‌های اشک است که پرده‌ای جلوی دیدگانم کشیده یا ضعف و ترس اینچنینم کرده. حتی آب دهانم را نمی‌توانم قورت دهم، چاقو بدجایی را سدکرده. بعد می‌گوید: از زمانی که چاقو را بکشم تا مرگ کامل زمان بسیار کوتاهی است. درد زیادی نخواهی کشید، نه بیشتر از هر بار نیش خوردن از آن مار.

از من سوال نمی‌کند، تنها دارد دلداری‌ام می‌دهد گویی با ورود به این خانه درخواست مرگ خویش را امضا کرده‌ام. سعی می‌کنم فکرم را جمع کنم و چیزی بگویم، صدایی مثل همان سوت کتری از گلویم خارج می‌شود که نامفهوم است. مرد می‌گوید: پس حسابی ترسیده‌ای. اما می‌دانی ترس همیشه پیش و پس از حادثه می‌آید. وقتی مردی دیگر ترسی نخواهی داشت. این فکر ترس است که آتش به جانت انداخته و من زیر تیغه این چاقو ترس آن مار را نیز دارم حس می‌کنم. به تکاپو افتاده، دارد خودش را به در و دیوار می‌زند که زنده بماند. رگ گردنش زیر رگ گردن توست و راه فراری ندارد. تو را آزرده پس مستحق مرگ است. بالاخره صدایی کمی قابل فهم از گلویم خارج می‌شود: می‌پرسم: من چرا مستحق مرگم؟ می‌گوید: تو مستحق مرگ نیستی تنها منتخب مرگی. مرگ هر روز انتخاب‌هایی دارد. مرگ مجازات نیست، قسمت است. با صدایی بریده و کلمات ناقص می‌گویم: ولی اگر به اینجا نمی‌آمدم؟ چاقو را زیر گلویم جابجا می‌کند و می‌گوید: بله تو انتخاب کردی که طعمه مرگ شوی. از حرف‌هایش چیزی نمی‌فهمم. کلماتش مثل تکه‌های پازل در مغزم به هم ریخته معلق است. مرگ، انتخاب، طعمه، مجازات، قسمت. چیزی به ذهنم نمی‌رسد. دستش را محکم می‌کند روی دسته چاقو. چشم‌هایم را می‌بندم و قطره اشک از چشمم می‌افتد. صدای بال پرنده را می‌شنوم که بسیار نزدیک است. چشم می‌گشایم و سیاهی بال پرنده در صورتم می‌خورد و خون در صورتم شتک می‌زند. چشم‌هایم وحشت‌زده ثابت می‌ماند. به گردن بریده ‌پرنده‌ در دست مرد که تنش را سفت گرفته و می‌لرزد؛ و سر پرنده که نیمه بریده آویزان است و چشم‌هایش که به من خیره است. از روی صندلی عقب می‌کشم خود را و روی زمین می‌افتم. کشان کشان تا دم در می‌روم. مرد به خود می‌آید و به چشم‌هایم خیره می‌شود و می‌گوید: مارت را همدمت کن و هرگز نگذار چیزی بر تو فرمانروایی کند. همدم برای همین مستحق مرگ‌ شد. به سختی دستگیره در را می‌گیرم و از خانه خارج می‌شوم. مسافت زیادی را می‌دوم و بالاخره می‌ایستم و به پشت سرم نگاه می‌کنم. روی زانوها به زمین می‌افتم. صدها پرنده سیاه در سپیده صبح بالای خانه مرد پرواز می‌کنند.