جاده

کنار جاده ایستاده‌ام. ماشین‌ها چون برق عبور می‌کنند. صدایشان از کنار گوشم در جاده کش می‌آیند و در فضا گم می‌شوند. چمدان به دست ایستاده‌ام. چیزهایی را سراسیمه در آن جا داده‌ام. کسی جایی منتظرم نیست. کفش‌هایم پایم را می‌زند. انگشت شست پایم دردناک است و بی حس شده. جانوری سخت پوست کنار پایم می‌خزد و به جاده می‌رود. ماشینی از رویش رد می‌شود. چشمهایم را جمع می‌کنم و رویم را برمی‌گردانم. بهترین راه درک نکردن فاجعه چشم بستن بر آن است. در امتداد جاده قدم می‌زنم. جیپ پر سر و صدایی کنار پایم ترمز می‌کند. به داخل نگاه می‌کنم. راننده از ماشین کهنه‌تر است. از چمدان پوسیده من نیز کهنه‌تر است. پوستش کش آمده و جای جای آن جمع شده و روی هم تلنبار شده. پلک‌هایش روی چشم‌ها سنگین است و پوستش لکه‌هایی قهوه‌ای از ملاقات با خورشید دارد. سوار که می‌شوم ناله صندلی بلند می‌شود. خشک و خسته است. پیرمرد دست می‌برد به دنده. بی حرفی راه می‌افتد. ماشین خودش را می‌کشد و پیش می‌رود. بعد دستش را می‌آورد سمت من. می‌ترسم. صورتم داغ می‌شود. چمدان را که در بغلم است خم می‌کند تا آیینه را ببیند. بیرون ساعتی پیش باران بارید. چاله‌های آب تکه‌هایی از آبی آسمان و سفیدی ابرها در خود دارد. روی داشبورد عکس سه زن هندی چسبیده شده. یکی از آنها به من خیره است با چشم هایی درشت و مشکی. با خنده‌ای اغواگرانه. زن زیبا از نظر پیرمرد این شکلی است. گوشواره‌ای بلند و سنگین دارد. از سر شانه لختش نگاه می‌کند. پوستش تیره است و آرایشی رنگارنگ دارد. از آیینه ماشین چشم زخمی با رشته‌های رنگارنگ آویزان است که با تکان‌های ماشین می‌رقصد. دستش باز به سمتم می‌آید. چمدان را بیشتر به خود می‌فشارم. داشبورد را اینبار باز می‌کند. خورده ریزهایی از داخلش معلوم می‌شود. دست می‌برد داخلش و پاکت سیگار را برمی‌دارد. درش را با فشار می‌بندد. از داخل پاکت مچاله شده سیگاری بیرون می‌کشد و به لب می‌گذارد. نگاهش می‌کنم. میان لب‌های تیره و چروک جای می‌گیرد. زیر چشمی نگاهم می‌کند. با شک جعبه سیگار را سمتم‌ می‌گیرد. سیگاری نیستم اما یکی برمی‌دارم. فندکی از زیر دنده پیدا می‌کند و سیگارش را آتش می‌زند بعد همان را سمت دهان من می‌گیرد. سرم را جلو می‌برم و پکی به آن می‌زنم. سیگار می‌گیرد و در سکوت می‌کشیم. به یکی از زن‌های هندی خیره‌ام که میان دود محو می‌شود. دستش زیر چانه‌اش است و تا جایی که در عکس مشخص است تماما از النگو پوشیده شده. به ورودی شهر که می‌رسیم نگه‌می‌دارد. پیاده می‌شوم. لبخند می‌زنم. سر تکان می‌دهد و می‌رود. از پنجره زن سوم را می‌بینم که بی هیچ لبخندی به من خیره است و دور می‌شود.