ته‌نشین

تمرین مردن می‌کردم. هر روز خواب و خواب. تا نیمه روز خواب. بیداری رقیق و دوباره خواب کم عمق. همه چیز بی رنگ. در سطح و بی‌روح. ساعتها اعدادی بودند که از پس هم می‌آمدند و می‌رفتند. تاریخ‌ها نیز. آدمها انگار فیلمی در حالت تایم لپس. عبور بی خاطره. دیگران نمی‌دیدند مرا و من نیز کور از دیدن دیگران. سرم پر بود از صداهای مبهم و گذرا. انگار ترک موتور نشسته باشی و مخلوطی از صدای باد و آدمها و ماشینها باشد. چنین فضایی در سرم بود. می‌نشستم گوشه و صداها را انکار می‌کردم. اشک‌ها گاهی برای مدتی طولانی خشک می‌شدند و یکباره جای بی‌ربطی جاری می‌شدند. دلم انگار گِلی که خشک شده باشد. نمی‌تپید. برای هیچ‌چیز. از سکوت ورم می‌کردم. از حرف زدن احساس باطل داشتم. چشم‌هایم خیره به روزهایی که نمی‌آمد. روز‌های نیامدنی. جسمم بیمار، ذهنم بیمار. حیوانی زخمی از یاد رفته در دام. خودم را فراموش کردم. لگد بر تن زخمی و مریض خود می‌زدم. زبان الکن بود از وصف حالم. تنم انگار به میخ کشیده شده باشد. توان حرکت نداشت و نه حواریونی که جسم مصلوبم را پایین بیاورند و روحم را آزاد کنند. بدتر آنکه هیچ چیز نمی‌خواستم. دردمندی روی تنم‌ ماسیده بود. چشم‌هایم خیره مانده بود. دهانم قفل بود. هر روز کوچکتر می‌شدم. قد یک حبه قند، یا شاخه نبات، اما تلخ. قل خوردم و افتادم در حوض نقاشی. ته حوض، کنار سکه آرزو‌ها، ته نشین شدم.