چیزی که میخواهم بگویم برایم بسیار مهم است. چندی پیش طی نامهای که از یکی از راهبههای صومعه دریافت کردم قید کرده بود که شاگرد کتابفروشی یعنی تو با دختری نامزد کردهاید. اما مساله مهم این نیست، مطلب برای من چیز دیگری است. میخواهم بدانم تو آیا او را با همان کلمات خاصی که مرا صدا میکردی صدا میکنی؟ این برایم ارزشی برابر ارزش زندگی دارد. چطور بگویم؟ اصالت چیزها امر مهمی است. اگر هیچ چیز اصیلی نباشد آیا میتوانیم به زمینی که روی آن ایستادهایم اطمینان داشته باشیم که فرو نخواهد نشست؟ شاید کمی به نظر سختگیرانه بیاید. تو خواهی گفت که زیادی به جزئیات دقیق میشوم و به چیزهای بیاهمیت. حق با توست. من همینطور هستم. من فکر میکنم نقص عین زیبایی است، ولی اصالت امری است که اگر هرز شود چطور میشود ادامه داد. از روزی که به این شهر برای مداوا آمدم تقریبا شهر کوچک و بیسر و صدایمان را فراموش کردهام. خبری از صدای آب و همهمه ریز ساکنانش که با فریادهای کودکان میآمیخت نیست. جایش را شلوغی گرفته و صداهایی که روی هم تلنبار میشوند و صدایی بم و نامفهوم میسازد. بدنم کمکم از وجود بیماری خالی شد. وقتی میگویم کمکم حقیقتا در زمانی طولانی و ذره ذره است. پرستار میگوید آنچنان حالت بد و خراب بود که گاه هیچکس برای معاینهات وقت نمیگذاشت. پذیرفته بودند که زنده نخواهم ماند و همچون مرداری در احاطه کرکسها، مرگ انتظارم را میکشید. بعد روزی طی معاینه بهبود اندکی مشاهده میشود. پزشکان متعجب شروع به درمان میکنند. من البته چیز زیادی به خاطر نمیآورم اما گویا بدن بیتحرکم برای زنده ماندن بسیار جنگیده. میبینی؟ نادیدنیها گاه بخش مهمتری را در خود دارند. می شود زمین را کند و گنجی پنهان یافت. تو هیچگاه نخواهی توانست مرا در دیگری زنده کنی، نه حداقل تا زمانی که زندهام.
ادامه دارد
بازگشت راهبه