غروب آفتاب دارد نرمنرمک در دل افق فرو میرود. طلوع زایش است و غروب بازگشت به زهدان مادر. برافروخته و قرمز. تا صبحی دیگر. امروز گویی از غروب شروع شد. تمام روز در خلسه بودم. همه چیز خارج از حبابی بود که در آن راه میرفتم، حرف میزدم، کار میکردم. حتی تو در این حباب و رویا حضور نداشتی. رفتم بلندترین قسمت شهر و به دشتهای زرد رنگ گندم نگاه میکردم که پشت شلوغی شهر مثل دامنی پر چین گسترده است. روی تپهای نشستم که فاصله کمی با کلیسا دارد. صلیب بالای کلیسا آسمان را شکافته بود. نشسته بودم روی تخته سنگی و نسیم خنک بوی پاییز میداد. پدر روحانی از کلیسا خارج شد و از دور زنی سالخورده به او نزدیک میشد. زن را تا بهحال ندیدهام. سیاهپوش بود با موهای سپید و بافته. آرام به پدر روحانی نزدیک شد و چیزی گفت و دور شد، بعد پشت کلیسا ناپدید شد. پدر اما نظارهگر شهر بود. شهر را از گناه باید پاک کند، مانند زنانی که خانه را از ادبار میزدایند. گناهان بیشتر از خس و خاشاک است. گناه حد و مرزی ندارد. همواره میتوان گناه ساخت و جهنم را گسترش داد، هیزم میشوند به آتش قلب و جانمان. یک بار گفتی جهنم همان فراق است که دیگری را تماما بخواهی و از آن تو نباشد. راست میگویی. جهنم خورشیدی است که هرگز غروب نمیکند. جهنم خانهای است که هیچکس در آن با دیگری حرف نمیزند. جهنم مادری است که کودکش را فراموش میکند. جهنم پدری است که جنگ روحش را برای همیشه میکُشد هرچند که جسمش زنده باشد. جهنم خاکی است که هرگز گیاهی در دلش نروییده. جهنم جادهای است که هرگز به انتها نمیرسد. جهنم حفرهای خالی میان قلب من است که هیچچیز نتوانست آن را پر کند.
ادامه دارد.