بعد از آنکه آسمان چند روز تمام بارید، امروز وقتی بیدار شدم، شیار نور روی دستم افتاده بود. بلند شدم و ساعتی را به قدم زدن در شهر پرداختم. بعد به مزارع اطراف شهر رسیدم. کنار جاده به گندمزارهایی رسیدم که باد شانهشان میکرد. زرد و طلایی. مثل موهای دخترکان نابالغ. که هنوز رنج زن بودن را نچشیدهاند. کنار خانهای به مرغها و جوجههایی نگاه کردم که پا از محدوده خانه بیرون نمیگذاشتند و مورچههایی که به دقت خط صافی را دنبال میکردند. مرغها گاهی نوکی به آنها میزدند و با اینحال مورچهها در خط پیش میرفتند مگر آنهایی که سایه مرگ را نزدیک میدیدند. به یاد آوردم من نیز زمانی از خط خارج شدم که نوک پرنده مرگ نزدیک صورتم بود. سایه سیاهی گسترده بود و با آنکه آموخته بودم در خط بمانم ترس مرا در بر گرفت. بعد از من دیگر خود نبودم. یا شاید من دیگر آن من نبودم. شاید من جدیدی زاده شد. اما این من نیز در بازوان محکم عشق محصور است. محصور نه. محصور شاید بار معنایی بدی داشته باشد. پیشتر گفتهام من از اینکه تو را دوست میدارم هرگز پشیمان یا غمگین نیستم. دوست داشتن تو همدم من است. من عشق را مثل مزرعه گندمی در خود کاشتهام و این انوار طلایی قلبم را روشن نگاه میدارد. چشمهای تو همیشه مهربان و عمیق بر من لبخند میزند. دستهایت محکم دستهایم را میفشارد. و همانجا همه چیز ثابت میماند. چه کسی میگوید حتما باید چیزها تغییر کنند یا پیش روند. میشود همه چیز را در لحظهای زیبا ماندگار کرد. مانند عکسی که همیشه دو نفر را خندان و در آغوش هم ماندگار میکند. چند روز پیش از جلوی کتابفروشی شهر میگذشتم که عکسی پشت پنجره آن دقایقی مرا به خود مشغول کرد. زن و مردی کنار هم، زیر درخت افرا به گمانم، ایستاده بودند. مرد دستها را دور شانههای زن انداخته بود و زن خود را به مرد تکیه داده بود. زنی زیبا با لبخندی پهن که سفیدی دندانهایش را نمایان کرده بود. مرد نیز با کلاه لبهداری که چشمهایش را در سایه فرو برده بود، لبخند کوچکی به لب داشت. آنها درون عکس تا ابد کنار هم ماندگار شدند. در فکر صاحبان عکس بودم که صاحب مغازه مرا به خود آورد: میتوانم کمکتان کنم؟ کمی تامل کردم و با لبخند گفتم: ممنونم. پشت به زن و مرد درون عکس کردم و دور شدم.
ادامه دارد.