زندگی نغمه آرام و غمباری است که پر از لحاظ سکوت است تا بار غم را کم کند. این تعبیر من از زندگی است. شاید همین من را اینقدر کسلکننده میکند که کمتر حرف بزنم و بیشتر گوش دهم. اما وقت نوشتن تماما من شوم. کاغذ همیشه حوصله آدم را دارد با آنکه روی صورتش شیارهای رنگی ایجاد میکنی، صبوری میکند و تا هر وقت که بخواهی پا به پایت با قصه همراه میشود.
امروز باران بارید. باران مرا یاد روزهایی میاندازد که از پنجره صومعه به خیابان خالی از جمعیت نگاه میکردم. گاهی تک و توک آدمهایی بودند که میدویدند تا کمتر خیس شوند. در مشاهده باران چیزی است که آدم را به وجد میآورد، گویی در حال مشاهده نقاشیای هستی که هنوز خوب خشک نشده. و وقتی به درختها و ساختمانها که تصویرشان روی زمین است نگاه میکنی انگار نقاشی بازیگوشتر تصاویر را اندکی دفرمه بازآفرینی کرده است. در آلاچیقی نزدیک به بیمارستان نشسته بودم و به زمین نگاه میکردم که پس از باران مثل آیینه تمام منظره روبرو را در خود داشت. درختها ساختمان مرکزی بیمارستان را احاطه کرده بودند. به غیر از چند پنجره باقی، همه پردههای آبی روشن را کشیده بودند. در حیاط با فواصل منظمی نیمکتهایی قرار داشت که حالا به خاطر باران خالی بود. ناگهان تصویر تو را در چاله آبی کنار درخت صنوبر دیدم. چشمهایم گویی به زمین دوخته شده بود. توان آنکه چشم برگیرم از تصویر، و اصل اثر را ببینم نبود. انگار میلهای مستقیم از چشمهای من به زمین متصل بود. چشمم میسوخت. چشمهایت میخندید بدون آنکه لبخندی به لب داشته باشی. به یاد میآوری میگفتم چشمهای تو بیشتر از لبانت حرف میزنند؟ تمام اینها شاید لحظهای بیشتر طول نکشید، ولی مگر یک لحظه کسی که در انتظارِ مرگ است و کسی که در انتظارِ تولد یکی است؟ لحظهها را چه کسی چوب حراج زد و به یک قیمت برابر و مفت فروخت؟ چشمم را از زمین گرفتم و به کنار درخت زل زدم. هیچچیز نبود. انگار حتی از هوا خالی بود. نبودن تو دقیقا همینقدر خالی است. جای خالیات همه چیز را در خود میبلعد. حالا نه تصویر درخت بلکه خود درخت در آب شناور بود. در چشمم که حل شد و روی گونهام سُرید. باز نمیدانم چقدر زمان گذشت که بر درخت خیره ماندم. گنجشک کوچکی روی شاخه نشست و پرید. باد آرامی وزید و در تن درخت پیچید. کرمی روی شاخه درخت خزید. و من بلند شدم و به سوی درخت رفتم. درخت را بغل کردم و بغضم ترکید.
بازگشت راهبه