آسمان اول صبح را دیدهای؟ حضور همزمان ماه و خورشید. انگار بزمی عاشقانه را به تماشا نشستی. خورشید ماه را از شب دزدیده. حالا نیمروز است. ساعت را نمیدانم. تنم میل بلند شدن ندارد. سقف و یک قاب از آسمان سهم من است. دلم میخواهد پنجره را باز کنم و تمام هوای صبح را ببلعم. سرما وسوسه برانگیز و طماع است. میتواند تمام جانت را ببلعد. سیریناپذیر است. خیال پنجره را از سر دور میکنم. پلهها را دست به نرده پایین میروم. کودک سه ساله صاحبخانه در میانه در نشسته و با در بازی میکند. باز و بستهاش میکند. مرا میبیند و لبخند میزند. چشمهای روشنش نیز میخندد. زن صاحبخانه صدایم میزند. داخل میروم. با چند زن دیگر در حال دوختن عروسک هستند. همه چهارزانو نشستهاند و با تکه پارچههای باقیمانده و پوشال، تنی به عروسک میبخشند. تکه پارچههای رنگارنگ میان دامنهایشان ریخته . صدای سوزنی که در پوشالها فرو میرود و دوباره از طرف دیگر بیرون میآید از هر صدایی بلندتر است. گوشهای مینشینم. زانوها را در بغل دارم و چانه را بین زانوها قرار دادهام و از بالای چشمها نگاهشان میکنم. زن صاحبخانه نگاه خیرهای با چشمهای ریزش به صورتم میاندازد. لبهای قیطونیاش را روی هم میفشارد و سوزن را در پارچه فرو میکند. سوزن وقتی در جسم فرو میرود، نقطهای را میشکافد و پیش میرود. یکجور شیرجه زدن در دل آب. راه باز میکند در هرچه بتواند. و بعد نخ را در پی خود میآورد. راه شکافته را از آن خود میکند. آنوقت لبهای باز را میدوزد. راه را میبندد. اما عروسک در دستهای او بیصداست. کسی که صدای قربانی را نمیشنود، داد زدن نزد او بیفایده است. چشمهای دکمهایش خیره به منند. خنده را بر لبانش مهر کردهاند. محکوم است به خندیدن و این خنده را مدیون خالق خود است. اگر دست به تنش بزنم، دستهایم خواهد سوخت. فریاد از تنش برخواهد خواست و بر تن من جاری خواهد شد. همینطور بر چشمهای من زل زده. اشک از گونهام جاری است. همانجا دراز میکشم زانو در بغل. کار عروسک تمام شده. روی دیگر اجسادِ نظیر خود تلنبار میشود. با چشمهای باز میمیرد.