وقتی 30 ساله بودم مادرم فوت کرد یک بچه سه ساله روی دستم مانده بود. پدرم خیلی راحت گفت مادرت دیگه مرده باید به فکر زندگی خودت باشی. و دوباره ازدواج کرد. دیگه خیلی نمی بینمش با خانواده زن جدیدش رفت و آمد می کند. من خیلی نا امید بودم ولی مهندسی من را به فرزندی قبول کرد و به من خیلی کمک کرد جای خالی پدرم را برای من پر کرد با اینکه خارج از ایران هست ولی همیشه در قلبم احساسش می کنم من از زندگی و سختی ها خیلی تجربه به دست آوردم و زندگی به من درس های زیادی داد. چه غریبه هایی که از صد فامیل و آشنا به ما نزدیک تر هستند. و درست است که هر جا باشیم نام پدر واقعی را باید بگوییم ولی پدر خیالی من از پدر خونی من بهتر و نزدیک تر به من است.
پدر جان خیلی دوستت دارم اگر این مطلب را می خوانی همین جا می خواهم بگویم بعد از خداوند
از تمام اعماق وجودم می پرستمتت.
از طرف دخترت و دوست دارت عاطفه