سخن بسیار بود که در سردترین نقطه‌ی جهان در آسمان‌خراش بلندو بالایی، در ژرفای چشمان زنی، گوهر لایزال حیات یافت می‌شود.
کاروان‌ها به راه افتادند با کودکانی بر دوش زنانی که شاید مادرانِ آنها بودند . هندوها حکایت‌ها سر دادند و قامت آن الهه را به بلندی کوه و چشمانش را به الماس تشبیه کردند. راهبه‌ها موهای حریرشان را در باد رها کردند تا قدری بیشتر به مریم ثانی مانند شوند. مسلمانان گوسفندهایشان را فربه کردند و به خورشیدی که از لابلای ابرها بر آنها می‌تابید لبخند زدند.
مردگان در گورهایشان رقصیدند و گل‌ها شکفتند.همانطور که کتاب‌ها!
در آنجا عجوزه‌ای نشسته بود مقابل چشم‌های خودش.
و انسان‌ها به هر ابزاری چشم‌ها را از حدقه بیرون آوردند.
انسان‌ها حقیقت را دیده بودند.
