داش «مجید قربانخانی» سلام
حیف که محمد ما خیلی کوچک است، آنقدر کوچک که هنوز نمیشود قصه تو را برایش گفت. این روزها که شنیدن و خواندن از تو رزق ام شده ، این روزها و شبها که «به مادرم بگین قفس شکسته و پرنده پر زده..به مادرم بگین بهار اومده ، جوونه سر زده» زمزمه روی لبم شده، همین روزها که توی دلم میخوانند«پناه حرم..کجا داری میری بگو..برادرم…» قلبم خودش را به سینه میکوبد تا قصه تو را برای محمد تعریف کند. محمدی که با آن موهای طلایی فرفری، لپهای آویزان و دستهای تپلیِ آفتاب ندیده تازه تازه دارد زندگی را کشف میکند و میفهمد دنیای ما چهجور جاییست.
داش مجید، دلم میخواهد چونان رازی به محمد بگویمت. بگویم محمدجان، داش مجید را خریدند و آزادش کردند، چرایش را دقیق نمیدانم، به قول شاعر «کارما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم»، اما به گمانم این خریدن بی ربط نباشد به «مهربانی» و «ادب»ش. که هرکه بود و هرچه میکرد اما حرمت نگه میداشت.
آقا مجید!
قدیم ترها حکایتی شنیده بودم درباره جوانی که به حال مستی از کوچه ای میگذشت و در راه امام زمانش را دید، از شرمساری رویش را سمت دیگری برگرداند تا با امامش چشم در چشم نشود. امام گفته بود هرکاری میکنی بکن اما از ما رو نگردان. قصه تو برای من یادآور این حکایت بود.
سالار!
دلم میخواهد به محمدم بگویم، عزیز دل مادر! پیش رو پر است از راههایی غریب و ناشناخته، از سایههایی که تو «تنها» با آنها مواجه میشوی و من تا آخر نمیتوانم دنبالت بیایم ، دوستانی تازه خواهی یافت، به جاهایی تازه خواهی رفت، که من نه میتوانم همراهت بیایم و نه میتوانم امر و نهیات کنم، فقط آرزو میکنم کاش تو هم مثل مجید قربانخانی و مثل همه لوتیهای اصیل عالم، ادب داشته باشی و حرمت یک چیزهایی را نگه داری.
برادرجان!
به خواهرت گفته بودی: حرف مردم، آمریکاست! هیچ غلطی نمیتواند بکند. این را و شوخطبعیهای دیگری را که از تو نقل کردهاند میخوانم و دعا میکنم کاش از آنجا هم با همین شوخ طبعی و مهربانی، هوای دل "مریم خانم" را داشته باشی. که غم لشگر نینگیزد و …
.
«مجید منو یادت نرهها..» این را فرمانده ات (که او هم در لوتی گری کم از خودت ندارد) لحظه آخر در گوشات گفته بود. تو من را و پسرکم را نمیشناسی اما دلم میخواهد بگویمت: داش مجید! محمًدهای ما را یادت نرهها…