از آن وقتی که خودم را کمی شناختم! هیچ چیز مثل غرق دریای سوال شدن و نشستن دم طلوع خورشید کنج ساحل تفکر برایم مطبوع نبوده؛ این بار در سرم این واژگان می چرخد...
"وقتی همه مطیع بودند..و من اهل سرکشی هم هستم!"
جذابیت این تضاد وجودی برای من تمامی ندارد. بین خودمان باشد! ولی حتی آن لحظه هایی که در نهایت آشفتگی و درماندگی باشم و دو دو تایم چهارتا نشود و عالم و آدم نتواند مرا قانع کند که دوام بیاورم و آرام بگیرم.. همین مرا زنده میکند دوباره!
به بیان عمیق تر اینکه تمام جهان در من است و در همین پیچیدگی های تمام نشدنی و ظریفانه ی روحم!
اینکه انسان مختار است به ورای زیبایی و نور و آسمان پر بزند و یا اینکه در سیاه ترین و زیرترین سطح زمین فلج شود، برای من خاص ترین عنوانی است که میشود تمام زندگی را بر آن بنا کرد. و آن وقت چه کنیم با تلاقی این عنوان با ضرورت پذیرش خالق و مفهوم پرستش و بندگی!؟
اینجاست که "جبر و اختیار" میشود همان داستان سختی که همگان از آن میگویند و گفته اند و خواهند گفت......
و خداوندی که قسم به قلم میخورد هم حتما از آنجایی ست که سلاحی بدست ما که تنهاییم و بی نوا و بی سلاح برساند تا بتوانیم "انسان" بشویم. نمیدانم سلاح بگویم خوب است؟ یا موهبت؟...
و انسان "شدن" رفتن همان مسیر زیبایِ ترسناک و لطیف و عجیبی ست که سرنوشت ماست...
چقدر این تضادها را دوست دارم و چقدر آدمی پر است از این جنس تضادها....
میدانی چرا آشفته مینویسم!؟... آخر انگار واژه ها و سوالها در سرم میجوشد.. دریا را دیدی وقت جزر و مدّش؟...
خیلی وقت است که دریا نرفته ام ولی حالم حال دریاست....
برای آن زمان که طوفان دریایم آرام گیرد...
۲۰اسفند.۱۴۰۰
