حس من اینه انگار روزهام یخ زده.... ثانیه ها یخ زده... کجا میرم؟ چه میکنم؟ چیه که گرمم میکنه؟ من رو وادار کنه حرفی بزنم؟ کاری کنم؟
چی باید باشه که باعث شه از تخت خواب جدا بشم؟
که لحظه ها رو درک کنم و پیش برم با تمام جونم،
با گوش و چشم و دست و زبان و فکرم ..
به کجا برم آخه؟
من دنبال چی میگردم ؟ ،دقیقا، ؟...
من چی هستم ؟، دقیقا؟...
جنس من چیه؟ تنم و نیازهایی که دمار ازم درآورده؟یا این همه عطش روحی برای فهم کردن؟
حتی نمیشه گفت میدونم...
اما میدونم که نقطه اتکای من فقط این حال رو چاره میکنه و بس...
