این دم عیدی و خیابانهایی که بیشتر از همیشه پر است از عبور آدمها!...و بیم و امید نگاهشان..
این تدارکارت برای استقبال از بهار است!...
اما کدام بهار ؟بهار تقویم؟ بهار طبیعت؟ بهار جانمان؟
همه ی این تکاپو به من این را میگوید که تا نفسی هست در پی حال "خوش" باید رفت و ...
و من این را خوب دانسته ام؛
"خوش" حالی ام آن است که تو را احساس کنم،
با همه ی جانم عطش دارم که تو را احساس کنم،
در میان همه ی کلمه ها و نگاه ها و صدا ها و عبور ها و بو هایی که در هوا پیچیده.. من پی آنم که تو را حس کنم
پی آنم که خیلی نزدیک و سرشار تو را احساس کنم....
۲۵.اسفندماه.۱۴۰۰
