فرهاد توی مسیر دانشگاه بود که با پیچ خوردن پاش توی پیاده رو، دوباره فکرای همیشگی به ذهنش هجوم آوردن. با کمک یه رهگذر از زمین بلند شد و دوباره به راهش و فکرهاش ادامه داد.
باخودش میگفت: کاش بجای اینکه کور بودم یه مشکل دیگه داشتم. چه میدونم مثلا یه دست نداشتم عوضش چشمام می دید. ولی فرقی هم نمی کرد اون موقع هم آرزوم این بود که مثل بقیه دو تا دست داشتم.بازم همیشه غصه میخوردم که چرا من باید یه عیب و ایرادی داشته باشم و بقیه سالم باشن. ولی اگه دیوونه بودم چی؟ لااقل دیگه خودم نمیفهمیدم که یه فرقی بابقیه دارم. دیگه این همه رنج و عذاب نمیکشیدم.
فرهاد وقتی به تقاطع رسید اینقدر غرق افکارش بود که متوجه صدای چراغ راهنمای صوتی نشد که اعلام کرده بود چراغ برای عابر پیاده قرمزه. وبعدش تنها صدایی که شنید صدای وحشتناک ترمز ماشین بود
***
پلک هاشو به سختی باز کرد. چند لحظه ای سرش رو به اطراف چرخوند و متوجه شد که توی بیمارستانه.انگار به آرزوش رسیده بود و همه جارو میدید. متوجه شد که مادرش بالای سرش ایستاده. باخوشحالی داد زد: مامان ببین، من دارم میبینم. من دارم همه چیو میبینم.
صدای گریه مادرش رو شنید ولی گریه ش شبیه کسایی که از سر شوق اشک می ریزن نبود. از گریه مادرش ناراحت نشد. حتی دیگه ازینکه مثل بقیه آدما نیست،ناراحت نبود.
یه دلهره ای یه آن تموم وجودش رو گرفت و لحظه به لحظه داشت اضطرابش بیشتر می شد . وقتی فهمید پرستار داره آنژیوکتش رو عوض میکنه با صدای وحشت زده التماسش میکرد که پنجره هارو زودتر ببنده تا اون ماشینی که باسرعت داره به طرفشون میاد نتونه وارد اتاق بشه.