بازگشت
«همیشه در کنارت هستم» جمله ای که دیگر نمی توانم به فرزندم بگویم.می دانم که به زودی جداییمان رغم خواهد خورد. تجربه تلخ رنجی که قرار است تکرار شود. گرچه فارغ از این اتفاق پیش رو، نباید در گذشته نیز این جمله را برایش تکرار میکردم. زیرا در نهایت مرگ باعث می شود این فراق صورت گیرد.
این فکر که مسبب اصلی این جدایی، تنها خودم هستم،تمام روحم را مثل خوره میخورد. و این دوری برایم با مرگ و نیستی تفاوتی نمی کند.
به شباهت های یک انسان که می میرد و شخصی که زندانی می شود می اندیشم. هر دو دیگر در کنار عزیزانشان حضور ندارند و هنگام سختی و رنج نمی توانند به اطرافیان خود هیچ کمکی کنند .
حال اگر آن فرد، مهربانی را نثار اطرافیان خود کرده و خاطرات خوبی را برایشان به یادگار گذاشته باشد، غم و ماتم حاصل از این فقدان برای آنها چندین برابر میشود.خوبی و مهربانی گویا رنجی در آینده برای اطرافیان انباشته میکند.
«بازگشت» شباهت دیگری که گویا هم در اسارت و هم در مرگ وجود دارد.برای زندانی انتظار و امید به اتمام حبس که به آزادی و به آغوش کشیدن عزیزان ختم می شود. چه بازگشت شیرینی ست.
مرگ نیز می تواند نوعی بازگشت باشد.رجعتی به عالم روح و پیوستن به آن که همانا ناخوداگاه جمعی ماست و امید به وصالی که به جاودانگی ختم شود.چه بازگشتی!!؟
همان طور که در داستان اساطیر یونانی آخرین چیزی که درجعبه برای پاندورا باقی مانده بود، امید بود که با آن می توانست با تمام بدی ها مقابله کند. شاید برای من نیز امید تنها چیزی باشد که حتی پس از مرگ باقی بماند. امید به دیداری دوباره که به من تواناییِ ادامه زندگی داده است. آنچنان که شاملو گفت:<< هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخواست که من به زندگی نشسته ام>> . و دوباره به دخترم می گویم «دوستت دارم و همیشه در کنارت هستم». و این مشقت را می پذیرم و به گفته نیچه همزمان به استقبال بزرگ ترین رنج و بزرگ ترین امید خود می روم.
