این دوروز مثل راه رفتن لاکپشت برام گذشت
برای همین نباید بهش میگفتم:) اصلا به من چه
خودش اومد پرسید
مستقیم گفت ازم خوشت میاد؟ چی بگم؟ بگم نه توهم زدی؟ خب رفتارم داره داد میزنه دیگه دست خودم که نیست
نمیتونم بگم هنوزم رابطمون مث قبله، چون نیست، چون من شیفته کتابخون بودنش شدم، نمیتونم فراموش کنم چقدر هدفش و جهت زندگیش با من هم جهته، نمیتونم نادیده بگیرم مث من فیزیک دوست داره، نمیتونم هنرمند بودنشو کتمان کنم
آخه خودش یاد گرفته، آهنگسازی میکنه، باشعوره، میفهمه... چی بگم؟
متاسفانه داره ایگنورم میکنه مث سگ پس میذارم این نوشته های یکی دوروز اینجا بمونه به عنوان ی یادگاری از آدمی که جهانش خیلی برام شگفت انگیز بود و اشتیاق داشتم برای کشفش ولی خب نخواست.
