جالبه واقعا
مامانم دیروز وقتی بهش گفتمچقدر برام آزار دهندس آرینو ببینم و بیشتر از اون از خودم متنفرم که یک سالو نیم با این آدم دوست بودم بهم گفت بهترین کار اینه که تاجای ممکن ازش دوری کنی تا یاداوری نکنه برات چیزیو
امروز سرحال تر بیدار شدم و روال روزمو طی کردم درس خوندم ورزش کردم کتاب خوندم و چند ساعت دیگم باید برم سر یه شیفت 9 ساعته و پدرم دربیاد
هوا خیلی خوبه و صدای پرنده و محله آروممون کتاب خوندنو چند برابر لذتبخش تر میکنه
یادتونه گفتم از خودتون متنفر باشید بد نیست؟ بنظر میاد دارم درسمو از این بحران میگیرم
نه راستش بنظرم تنفر راه حل نیست و بیشتر شمارو عصبانی تر میکنه از خودتون
این تایم بدنتون به حمایت و عشق بیشتری نیاز داره، باید سعی کنید با تمام این گندکاریا، و اینهمه پشیمونی که از گذشته دارید بیشتر خودتونو دوست بدارید
چون شما به هیچ وجه مقصر نیستید در اون لحظه دستور عقلتون این بوده که اینکار درسته
حالا به هر دلیلی کور بودید و خیلی جوانبو ندیدید ولی نباید باعث شه خودتونو سرزنش کنید
اتفاقا تنفر راهش نیست و عشق بیشتر راهشه
حتی شاید یک ماه دیگه از کاری که امروز قراره انجام بدم هم پشیمون بشم مهم نیست چرا و چطور و... مهم اینه که امروز بنظر من با این تجربیات و طرز فکرم کار درستو انجام دادم
من هم آدمم و نمیتونم همیشه بهترین تصمیمو بگیرم چرا؟ چون به قول موسویح اطلاعات کافی از راه های موجود ندارم و فقط با توجه به دید خودم تجربیات خودم و میزان بلوغ خودم و ... اون تصمیمو میگیرم هرچند اشتباه
قبلا فکر میکردم اینکه میرم توی غار خودم و با کسی از بیرون ارتباط برقرار نمیکنم یا خیلی سگ میشم با همه یکم بچگانس ولی واقعا گاهی وقتا- صرفا گاهی وقتا- نیازه و باید حتما انجامش بدم تا بتونم از دور به خودم نگاه کنم و و خودمو یه پله بالغ تر بکنم
نمیگم این بحران تموم شده چون هنوز یادش میفتم اعصابم خورد میشه
ولی میگم بهتر شده امروز خیلی بهتر شده
امروز حداقل میتونم صدای پرنده هارو بشنوم، پرنده هایی که هروز دارن باهم کنار پنجرم حرف میزنن ولی من فقط امروز توانایی شنیدنشونو پیدا کردم.
باید سعی کنم ارامش حقیقی رو توی زندگیم پیدا کنم
تا اکتشافاتی دیگر بدرود
