ویرگول
ورودثبت نام
عطا
عطا
عطا
عطا
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

یو دونت اِگزیست

می‌خوام دردودل بکنم. از اون درد و دل ها که تا می‌خوای امیدوار بشی یه دردی میاد سراغت که فلجت میکنم. مثل آه ناله شب ها تو گوشت صدا میکن. راه گلوت و می‌بنده حتی آب خوردنم برات سخته. هر حس خوبی که داری رو برات زهر میکن. حرام می‌دونی هر چیزی که به نام آسایش داری رو. حتی صندلی که روش نشستی رو برای خودت زیاد می‌دونی. حتی زنده بودنت. به خودت میای میفهمی داری یه جوری زندگی می‌کنی انگار اصلا وجود نداری. همیشه اینجوری نیست ولی درکل اینجوری. بودن و نبودنت فرق چندانی نمیکن. شاید برای خودت مهم باشه ولی تاثیر آنچنانی روی زندگی اطرافیانت نداری. انگار نیستی. تصور نبودنت خیلی ساده ست و سرعت فراموش شدند سریع. هروقت هم به ذهن کسی بیای دلشون برات میسوزه. به زندگیت خوب نگاه کن.

صاحبخانه گفته تخلیه کنید و با این وضعیت اجاره ها احتمالا مجبور شیم به قسمت های حاشیه نشین بریم. این دومین بار توی این چند سال که همچین اتفاقی میافت. و این بار شدیدتر. با دختر جوان. نمی‌دونم. احساس میکنم آبروم می‌ره. بازم اسباب کشی. وسط این همه گرفتاری. محله جدید. پیدا کردن ایستگاه مترو و اتوبوس جدید. پیدا کردن قفل درها، جای کلید، تنظیم شیر آب حموم. تکرار همون روزها.

توی این سناریو به این فکر میکنم من ۱٪ این مشکلات رو هم ندارم همین الان روی کاناپه توی لباس های گرمم دراز کشیدن و میدونم فردا هم به همین منوال خواهد گذشت. بدون اینکه خودم خجالت بدم و بخوام یه حرکت جدی برای عزیزترین کسم انجام بدم. جوری رفتار میکنم انگار من از مشکلاتش خبر ندارم. یا بدتر، به نوعی رفتار میکنم که مثلا اگر من دخالت کنم یا نشون بدم چیزی میدونم ناراحت میشی. پس خودم و به نفهمی میزنم.

هرچقدر می‌خوام خودم بی‌تفاوت تر نشون بدم بیشتر به سمت نابودی میرم. هرچقدر می‌خوام فقط امیدوار باشم بیشتر از زندگی متنفرم میشم. قایم شدن توی سایه ها هیچ کمکی به من نکرد. خورشید رسید بالای سرم و هنوزم به فکر قایم شدنم. بیرون از این خونه اتفاق های زیادی میتون بیافت اما نشستن توی خونه فقط یه نتیجه داره. گذر زمان. برنامه ریختن برای آینده ای که جرأت انجامش و نداری بزرگ ترین عذابی که کسی میتون تو زندگی دچارش بشه. همه روزها می‌خوای چیزی باشی که نیستی، کارهایی رو بکنی که نمیتونی، حرف هایی رو بزنی که بلد نیستی، چیزایی رو داشته باشی که نمیتونی! این نتیجه قطعی بیخیال بودن.

تو زندگیم شاید بیشتر از یکی دوبار واقعا تلاش نکردم اما همون تعداد نتیجه داد. هروقت واقعا تمرکزم و روی چیزی گذاشتم و به خودم گفتم انجامش میدم، انجامش دادم. توی این همه سال که زندگی کردم شاید فقط دو بار این کار و کرده باشم. از این آخرین باری که همچین تصمیمی گرفتم و همچین فولی به خودم دادم سال ها میگذره. الان، سال هاست من قول‌هایی به خودم میدم که به راحتی بهشون پشت میکنم. هیچ کس دوست نداره همچین دوستی داشته باشه، چه برسه به اینکه همچین کسی باشی.

زندگیامید
۱
۰
عطا
عطا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید