به عنوان کسی که می‌خواست فرد مفید ،عالم و دانا باشه ولی در عوض به یک انسان بی مصرف آواره معتاد تبدیل شد باید بگم، اصلا فکرش و نمیکردم که به چنین وضعیتی دچار شم. البته وضعیتم خیلی هم بد نیست. نمیخوام ناشکری کنم. ولی چیزی نیست که از خودم انتظارش و داشتم. بی هیچ وجه.
چیزی که این مدت بهش فکر میکنم اینه که من و بقیه آرز‌وها و اهدافی توی ذهنمون داشتیم ولی هرکدوم توی این مسیر به دلایلی بیخیال اونا شدیم. مسیرهای جدید و ناشناخته ای رو زندگی کردیم. از چیزی که میخواستیم بشیم دور شدیم و شدیم جیزی که همیشه ازش میترسیدیم. حالا باید چیکار کنیم؟
دوست ندارم باور کنم کنم ژنتیک یا محیط روی آینده ما تاثیر میزاره چون هیچکدوم رو ندارم. واقعیت اینه که من انسان ضعیفی هستم. زمان زیادی از وقتی که به خودم قول چیزی رو دادم میگذره. خیلی وقته که چیزی از خودم نخواستم. انتظاری از خودم ندارم. خودم و به چالش نکشیدم. قولی به خودم ندادم. هر قولی هم دادم فراموش کردم.
به امید روزی که از خودم ننویسم.
