
نمیدونم دیگه چی بگم. حالم اونقدر بده که اگر الان میتونستم کارم و تموم میکردم. همش دارم به خودکشی فکر میکنم. تنها چیزی که زنده نگه ام داشته ترس از مرگ و آسیبی که به اطرافیانم میزنم. کاش خدا یه جوری کمکم کن. گاهی فکر میکنم اونقدر ناامید و داغونم که حتی اگر خدا هم بخواد کمکم کن, قبول نمیکنم. فقط میخوام این رنج و دردی که هر ثانیه دارم تجربه اش میکنم تموم شه. نفرت از خودم. عدم اعتماد بنفس. بیکاری و آینده ای که هیچ برنامه ای براش ندارم داره من و از پا درمیاه. شاید بگین خیلی ها هستن که توی شرایط مشابه منن. حتی خیلی ها هستن که شرایطشون از الان منم بدتره. ولی به نحوی دارن زندگی میکنن و جلو میرن. ولی من نمیتونم...من قوی نیستم. من از پا دراومدم. حتی نفس کشیدن هم برام سخت شده. مدام عرق سرد میکنم. از جام نمیتونم بلند شم. پاهام جون نداره سرپا وایسم. انگار با سیستم عصبیم هم فهمیده که دیگه امیدی به این زندگی ندارم و میخواد یه جوری از پا درم بیاره. از مرگ بیشتر از هرچیز دیگه ای میترسم. ولی اینجوری زندگی کردن هم برام فرقی با مرگ نداره.
با اینکه خیلی کارا از دستم برمیاد اما ترس اجازه انجام هیچکدوم رو بهم نمیده و مدام هم بدتر میشه .ترس مدام بزرگتر میشه و من و توی سیاهی میبلعه. این فکر ها خیلی وقته که با من بودن اما هربار به نوعی ازشون عبور کردم. راهی پیدا کردم حتی موقت که بتونم سرم و مشغول کنم و به زندگی فردای بهتر امید داشته باشم. هیچوت فکر نمیکردم اینقدر ضعیف باشم. هیچوقت فکر نمیکردم کارم به اینجا برسه. هیچوقت فکر نمیکردم اطرافیانم و اینقدر آزار بدم. خدایا چیکار کنم. چرا من اینجوری شدم؟ چرا اینقدر به خودم آسیب زدم و هنوزم دارم میزنم.
از طرفی میخوام به خدا التماس کنم که با معجزه ای حالم و خوب کن. از طرفی اونقدر از تکرار این روزها خستم که میخوام ازش بخوام یه جوری به عذابم پایان بده. نمیخوام آبروی خانواده ام رو ببرم. نمیخوام بیشتر از لکه ننگی روی خانواده ام باشم. نمیخوام الان و آینده شون رو نابود کنم. میخوام شرایطم رو تغییر بدم ولی نمیدونم دیگه چجوری. غرق شدم در پوچی و ناامیدی. حتی وقتی بلند میشم که کاری بکنم ذهنم دوباره زمینم میزنه.
حتی از شما که این و میخونین هم معذرت میخوام و شرمنده ام. نمیدونم چیکار کنم. نمیدونم از کی کمک بخوام. میدونم که هیچکس جز خودم نمیتونه بهم کمک کن. اما متاسفانه از خودم هم ناامیدم.
برام دعا کنین. باهام حرف برنین. از تجربه خودتون بهم بگین. من واقعا توی شرایط خوبی نیستم.
میدونم که آدم ها با هم فرق دارن. بعضی ها توی سخت ترین شرایط ها هم به زندگی ادامه میدن و امید دارن. بعضی هام با اینکه همه چی دارن ولی نمیدونن چطور باید زندگی کنن.