هرچقدر نمیتونم غم بیشتی رو احساس میکنم. احساس میکنم دست و پاهام سفت و سفتتر بسته میشن. هر لحظه امیدم و بیشتر از دست میدم. و بیشتر منفعل می شم. طوری که حرکت و فعالیت مثل یک خواب و رویاست برام. باید از تمام توانم استفاده کنم تا بتونم ساده ترین کارها رو انجام بدم. اصلا رغبیتی برایبیدار شدن صبح ها ندارم. شب ها هم خودم و تا خرخره توی هواس پرتی غرق میکنم. research lol . دچار وسواس فکری شدم. نه خودم و میتونم تحمل کنم نبودن کنار دیگران رو. همه چیز یه شوخی طولانی و بی مزه بنظر میاد که دیگه شورش دراومده. ارتباطم با دیگران هیچ عمقی نداره. با هیچکس. حتی مادرم. اون هم مثل یه غریبه ست برام. کسی که هیچ نسبتی باهات نداره ولی توی یه خونه با هم زندگی میکنین. میدونم هستن کسایی که دوسم دارن و براشون مهم ام, اما اونا برای من مهم نیستن. نه اینکه بدم بیاد ازشون. برام مهم نیست. از این حالت و دوران خسته شدم. نمیدونم دنبال چی بودم که سر از اینجا درآوردم. مصنوعی. یه زندگی مصنوعی. بی حس. همه چی و هیچ چی. هیچی حس نمیکنی حتی غمو. حتی خودتو. یادت میره. دوست داشتنو. خندیدن. غمو. شدی یه گوشت متحرک. فکر میکنی. مینویسی. میخوای کار کنی. میخوای بدویی. میخوای برسی. میخوای داشته باشی. میخوای دیده بشی. میخوای. همه اینارم میخوای. این چه زندگیه؟؟ شما هم این روزها رو تو زندگیتون داشتین؟ روزها,سال ها و دوره هایی که هر روز برات مثل یه مبارزه ای که دوست داری توش برنده باشی و حال مبارزه کردن نداری هر بار میبازی. یکی این بازی رو خاموش کن یا اینکه جرات داشته باشه و بازی کن.
من از خودم خیلی خالت میکشم که نمیتونم صدام و بلند کنم و داد بزنم " آي مردم, شماها دارین با زندگی هاتون چیکار میکنین؟؟"