نقطه پایان!

امروز با ترسم روبرو شدم. امروز یه مرحله جلو رفتم. امروز به جای دیگران خودم و انتخاب کردم. زندگی رو انتخاب کردم به جای اینکه به فرار و خودکشی فکر کنم. امروز سعی کردم اونی باشم که همیشه میخواستم. سعی کردم قوی باشم و از روبرو شدن با خودم هراسی نداشته باشم. باید فردا هم ادامه بدم. دیگه به این فکر نمیکنم که دیره یا زوده. فقط به انجام دادنش فکر میکنم. چند سال پیش شرایطم واسه انجام این کار خیلی بهتر بود. الان نسبت به اون موقع ذهنم خیلی شلوغتره . دغدغه ها و مسئولیت هام خیلی بیشتره. اما دیگه نمیتونم بیشتر از این صبر کنم. میدونم که با صبر کردن چیزی عوض نمیشه. از هرجایی که هستی و با هر چیزی که داری باید شروع کنی. با صبر کردن شرایط فقط بدتر میشه. عمر میگذره و هیچ اتفاقی هم نمیافته. اما وقتی شروع میکنی, وقتی حرکت میکنی هرچقدر هم ناقص و کج و کوله درها به روت باز میشن. فرصت ها خودشون و نشون میدن. این فرصت ها شاید شبیه اون چیزهایی نباشند که تو توی ذهنت تصورشون کردی ولی هنوزم فرصت هستن و ارزشمندن. شاید حتی خیلی بهتر از اون چیزایی باشه که تو انتظارشون رو داشتی. به همین خاطره که فقط باید شروع کرد. حرکت کرد. قدم توی مسیر گذاشت و باقی داستان رو به جای اینکه توی ذهنت بسازی توی زندگی واقعی تجربه کرد.

دوست خودم,
عطا.