
تمام نوشته ها و احساساتی که تا اینجا باهاتون به اشتراک گذاشتم, همه و همه, در دورانی بودن که من سعی میکردم خودم رو با همه کمبود ها و مشکلاتم قبول کنم ولی موفق نمیشدم. دیروز اومدم تا بازم بنویسم چون داشتم منفجر میشدم. اما نتونستم وارد پروفایل ویرگولم بشم. به جای نوشتن مجبور شدم, نوشته های قبلیم رو دوباره بخونم. هرچقدر بیشتر خوندم بیشتر متوجه این موضوع شدم که در این مدت چقدر من عذاب کشیدم. چقدر زیر فشار بودم , و چقدر نمیدونستم باید چیکار کنم. با اینکه تمام تلاشم و میکردم که بتونم تغییری ایجاد کنم ولی بازم برمیگشتم سر نقطه اول. یعنی بی حس کردن درد هام و عدم توانایی برای روبرو شدن و پذیرش خودم. تکرار این چرخه داشت من و از پا درمیاورد. بقدری حس های بدی نسبت به خودم داشتم که کاملا از زندگی و آدم هاش فاصله گرفته بودم. اصلا نمیدونستم دارم چیکار میکنم. هیچ لحظه ای برام آرامش نداشت و من مدام بیشتر افول میکردم.
تا اینکه با گروهی آشنا شدم که درد من و میفهمیدن. اونا من رو درک کردن. من و در آغوش گرفتن. به حرف هام گوش کردن و مسیری رو به من نشون دادن که قول بهبودی و آرامش رو میداد. امروز یک هفته میشه که من با این گروه آشنا شدم و به صورت مرتب باهاشون در ارتباطم. نمیخوام اغراق کنم...اما این بار یه چیزی فرق میکن. اینبار یه چیزی هست که قبلا نبود. این بار تیکه گم شده پازل, پیدا شده و میخواد سر جاش قرار بگیره. من با کسانی آشنا شدم که توی همین مدت کوتاه تبدیل شدن به پدر, برادر و دوستان من. من از دنیایی که قبلا در اون بودم کنده شدم و وارد دنیای جدیدی شدم. زندگی دوباره. شانس دوباره...اسمش رو هرچی میخوای بزار. من تا حالا همچین چیزی در زندگیم تجربه نکرده بودم و برای مدت زمان زیادی, بدون اینکه خودم بدونم چی میخوام, دنبال همچین چیزی میگشتم. دنبال یک شرایط یا محیط متفاوت. جایی که بتونم خودم باشم. جایی که آدم های مثل خودم رو پیدا کنم. خدا صدام رو شنید و بهترین حالت این خواسته رو به من داد. دقیقا زمانی که از همه چیز ناامید بودم. دقیقا توی ضعیف ترین و شکسته ترین حالتم.
توی این سال ها خیلی اذیت شدم. اما از یک چیزی مطمئنم. اینکه خدا خیلی دوستم داره. همیشه هواسش بهم بوده. همیشه کنارم بوده. همیشه مراقبم بوده. خیلی جاها من و از خیلی اتفاق های وحشتناک نجات داده. با اینکه من خیلی وقت ها فراموشش کرده بودم. یه شانس دیگه بهم داده. اینبار دیگه از دستش نمیدم. اینبار میخوام خودم و تسلیمش کنم. میخوام خودم و بسپرم بهش و ازش کمک بخوام. میخوام حرف گوش کنم حتی اگر کاری که باید بکنم باب میل من نباشه. قبل از این خودم و خیلی عاقل و زرنگ و توانا میدونستم. کلی برنامه میریختم ولی هیچکدوم اتفاق نمیافتاد. دوباره و دوباره و دوباره...هربار یه جوری سعی میکردم کمبود هام و بدون اینکه باهاشون روبرو بشم بپوشونم. اما نمیشد...بازم بی راهه میرفتم. تا ابد که نمیشه آدم از خودش فرار کن!
اینبار یه چیزی فرق داره. اینبار پناه بردم به قدرتی که از من بزرگتره. اینبار میخوام ترس هام کنار بزارم. زندگی رو همونجوری که هست قبول کنم. سعی نکنم کس دیگه ای باشم. همینی که هستم و بپذیرم و اگر میتونم برای تغییر و بهبودش قدم بردارم.
من زنده ام. این واقعی ترین جمله ای هست که این روزها به خودم میگم. من زنده ام.
عطا
لطفاً برام بنویسید. هرچیزی. پستون، تجربتون. روزهاتون. لطفاً برام بنویسید. من به صدای شما نیاز دارم.