ویرگول
ورودثبت نام
عطا
عطا
عطا
عطا
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

من هنوز زنده ام حروم زاده ها

سلام بچه ها. مدت زمان زیادی از آخرین باری که با هم درد و دل کردیم میگذره. این مدت اتفاقات زیادی افناد. خیلی زیاد. شاید اندازه تمام سال هایی خونه نشسته بودم و کاری نمیکردم اتفاق افتاد و هرکدوم یه چالش جدید بود. چالش. دیگه نمیگم مشکل/مشکلات. اینا همش چالشه. همش تجربه ست. اینا تپه های نریده ست. میتونم بگم امسال تپه های زیادی به قبلی ها اضافه کردم. تقریبا همشون هم ریدمان شد. و همین ریده ها خیلی بهتر از نریدنه. چون آدم اگر نرینه میترکه!

شجاع تر شدم ولی من هنوزم میترسم. عین سگ. تغیرم این بود که با همون ترس ادامه دادم. بارها به خودم گفتم "تو چیزی برای از دست دادن نداری." به خودم گفتم چیزایی که میخوای پشت سرت نیست,روبروته. هربار این ترس یه جوری خودش و نشون داد. هربار هم و عمیق ترین ضعف هامو پیدا میکرد. فکر میکردم یه جایی تموم میشه. ولی هیچوقت تموم نمیشه. این ماییم که یاد میگیریم چطور هر روز شکستش بدیم. خواستم جا بزنم ولی نتونستم عذابشو تحمل کنم. عذاب بیخیال شدن الان بیشتر از ادامه دادن. ولی ادامه دادنم اصلا راحت نیست. مدام به خودت شک میکنی. میخوای برگردی به روتین سابق. میخوای برگردی به دایره امنی که داشتی. همون جا که کسی نیست تورو جاج/قضاوت کن. فقظ خودتی با کلی فکر و خیال که تو سرته. با کلی آرزو که تو قفسه آرزوهات مرتب میچینیشون. اونام تا آخرش همونجا میمونن و خاک میخورن. میترسیدم آرزوهامو بکشم بیرون. میترسیدم کثیف شن. میترسیدم آدم ها دوسشون نداشته باشن. مثل مامانا که روی مبل هاشون ملافه میندازن تا گرد و خاک روشون نشینه. منم همین کار و با خودم کرده بودم. ولی نه. آرزوهات باید تیکه تیکه شه و تو دوباره اونارو بچینی کنار هم. این بار محکم تر.


من هنوزم میترسم. هنورزم دو دلم. ولی هر روزی که میخوام بیخیال شم و نمیشم یه جون به جونام اضافه میشه.

بازم میام پیشتون.

دوست شما,عطا.

چالشترسآرزو
۱
۱
عطا
عطا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید