
دوست داشتن یک انسان دیگر خارج از خودت واقعا عجیب هست. تو با تمام آگاهی به کسی به جز خودت قدرتی میدی که هروقت بخواد میتون تو رو نابود کن. و بهش اعتماد میکنی. اعتماد میکنی که هیچوقت این کار و انجام نمیده. اما گاهی آدم ها بدون اینکه خودشون بدونن دست به اینکار میزنن. اونا بدون اینکه بخوان شما رو از پا درمیارد. فقط به این خاطر که زمانی در گذشته شما این قدرت رو بهشون دادید. با رفتارشون. با حرف هاشون. نمیشه کسی رو عوض کرد. نمیشه به کسی گفت :با من مهربون تر باش. نمیشه گفت: به من توجه کن. فرد خودش باید این رو از درون بخواد. میشه در موردش حرف زد. ولی درخواست به اینکه دوست داشته باشی مثل اینکه به عزیزت که در بستر مرگ هست بگی اگر میشه امروز نمیر. فردا بمیر. مرگ وقتی سراغت بیاد تو رو با خودش میبره و گریه و زاری هیچکس, هرچقدر هم که بلند باشه منصرفش میکن. مرگ به قدری خونسرد مهمونش رو با خودش میبره حتی گریه ها و زاری ها در سکوتش محو میشن.
اینا چه ربطی به دوست داشتن داره؟
به چه کسی اجازه بدیم دوستمون داشته باشه؟ این صلاح که مخصوص کشتن ماست رو به دست چه کسی بدیم؟ به کی اعتماد کنیم؟ چه کسی لایق اعتماد ماست؟ خودم و به چه کسی میتونم بسپرم؟ اگر روزی خودمم دیگه خودم و دوست نداشتم. آیا کسی برای نجات من میاد؟ چه کسی بهم یادآوری میکن که دوست داشتنی هستم؟؟
نکن وقتی من خودم و فراموش کردم, اونم من و فراموش کن؟ نکن چون من خودم و دیگه دوست ندارم اونم من و دوست نداشته باشه؟
وقتی تصمیم میگیری کسی رو دوست داشته باشی, یا به کسی اجازه میدی دوستت داشته باشه...این حس قشنگ, این حس ناب که بلاخره جهان به پای تو تعظیم کرده و تو هم توی این دنیای شلوغ دیده شدی, با خودش مسئولیت هایی هم میاره. عاشق شدن مثل بازی با یک چاقوی دو لبه ست. اول باهاش سیب پوست میکن. پرتقال. هندوانه. و از اینکه چه خوش دست و برنده به فرمان تو هر نیتی رو اجرا میکن خوشحال میشی. آروم آروم چیزای دیگه ای هم باهاش میبری. و بیشتر به قدرتی که توی دست هات هست پی میبری. یه روزی هم میرسه شروع میکنی با همین چاقو تکه های کوچیکی از کسی که دوستش داری و همون کسی که این چاقو رو به تو هدیه کرده رو میبری. تا روزی که هیچ تکه ی دیگه ای برای دوست داشتن باقی نمیمونه. و چاقویی که به گوشت صاحبش آلوده شده کند و زنگ زده شده. دیگه کارایی سابق رو نداره. قدرتی که درش بوده آلوده شده. و حالا تو موندی و جنازه کسی که دوستت داشت و حالا چیزی جز یه بدن زخمی نیست.
به چه کسی این قدرت رو هدیه میدی؟ رازت رو برای چه کسی فاش میکنی؟؟
گاهی مسئولیت قلب هایی رو قبول میکنیم که هیچ تحدی به محافظت و ازشون نداریم. ما اونا رو برای شادی خودمون میخوایم. باهاشون مثل عروسک های بی جون رفتار میکنیم. اشتباه نکنین. من عروسکم رو خیلی دوست داریم. هر روز باهاش بازی میکنم. هر روزی بش غذا میدم. موهاش و شونه میکنم. ولی اگر یک روز ببینم عروسکم نیست, با عروسک دیگه ای جایگزینش میکنم. من مسئولیتی در قبال عروسکم ندارم. آدم ها هم همینطور. ما برای خودمون اون هارو میخوایم. میخوایم تا وقتی که ما میخوایم و بهشون نیاز داریم زندانی ما باشند و وقتی هم که دیگه لازمشون نداریم بدون هیچ شکایتی از زندگی ما بیرون برند.
دوست داشتن بیشتر از محبت نیازمند مسئولیت پذیری هست - مخصوصا در دنیای امروز - ! رازم رو به کسی میگم که مسئولیت خفظ کردنش رو قبول کن. حتی اگر بعد ها بهم خیانت کرد و من و با همون چاقو کشت. دوست دارم انگشت اتهام به سمت خودم باشه. نمیخوام کسی که زمانی دوستش داشتم و اونقدر برام قابل اعتماد بود که رازم رو بهش گفتم و اکسیری رو در اختیارش دادم که هروقت خواست بتونه من و از پا دربیاره, نمیخوام تصویر این آدم در ذهنم عوض شه. من به اعتمادم نیاز دارم. باید بتونم باز هم اعتماد کنم. سال ها طول خواهد کشید. ولی بدون اعتماد به دیگری زندگی رنگ میبازه. شریک شدن با کس دیگری و اعتماد به اون سخت ترین و در عین حال شیرین ترین کار دنیاست. مثل به دنیا اومدن بچه ای برای پدر و مادرش در حالی که هیچکس نمیدون این بچه سال ها بعد به چه چیزی تبدیل خواهد شد. قاتلی بزرگ؟ یا معلمی دلسوز؟ با این حال تمام مادران و پدران با امیدی خالص کودکانی نو به جهان میارن. اونا اعتماد میکنن. اون ها این درد و قبول میکنن که شاید باعث تولد هیولایی شده باشند. اما حتی لحظه به دنیا اومدن هیولا هم زیباست. لحظه ای که میدونی با دوست داشتن این انسان آسیب های زیاد و جبران ناپذیری به خودت خواهی زد. اما به قدری مجذوب حس رهایی در اون لحظه هستی که همه چیز رو زیبا میبینی. انگار این دنیا برای تو آفریده شده. فقط برای این حس. حس نابه دیده شدن. حسی که در اون احساس میکنی امروز فقط و فقط برای تو آفریده شده.
مراقب راز های هم باشیم. اگر بلد نیستیم از این چاقوی برنده استفاده کنیم, آروم زمین بزاریمش و در یک فرصت بهتر دوباره و با احتیاط سراغش بریم.