یه زمانی که ویید تازه باب شده بود همه دوست داشتن تست کنن. توی همون دوران اخبار و نظریات که از ویید هم میشنیدی حول محور درمان افسردگی و درمان پارکینسن تا معتادا نمیگیرن بود و کلا یه فاز درمانگرانه داشت. خوش میگذشت. تقریبا هم میشه گفت هممون هم توی یک دوره زمانی باهاش آشنا شدیم. سال های آخر جوانی. همون سال ها که احساس میکنی دیگه بعد از این فرصت عشق و حال نداری و هرچی داری باید الان رو کنی. حالا بعد گذشت چندین سال از این قضایا / بعد از ۵ سال مصرف مداوم نظرات و عقایدی که در مورد این ماده پر طرفدار میشنوی متفاوت. حالا شاید دلیل بیشتر اظطراب و استرس من همین ویید باشه. دلیل احمال کاری ام. تنبلی. بی خیالی. انگار هر روز خودت رو بی حس میکنی. سعی میکنی تا فشاری که روت هست رو کم کنی. با بی حس کردن خودت نسبت دنیای اطرافت. با وقت گذرانی های بی هدف. وقت گذرانی هایی که مثل برنامه پادگان هر روز تکرار میشه. و تو هر رووز بیشتر بهش عادت میکنی. به زندگی کردن این مدلی. به این لایف استایل. و کم کم بدون اینکه بفهمی همه چیزایی که دوسشون داشتی رو فراموش میکنی. میشی آدمی که خودتم درست نمیشناسیش. همه چی میره پشت یه مه سنگین.
به هر حال. این هم قسمتی از زندگی بود که من زندگیش کردم. برای باقی زندگی تصمیم دیگه ای دارم.
