
امروز اولین جلسهام رو با دکتر روانشناسم داشتم. همین چند دقیقه پیش تموم شد. حرف های جالبی بهم زد. میخوام خلاصه و برداشت خودم رو اینجا بنویسم و موضوع رو برای خودم بیشتر باز کنم. همچنین بیشتر درک و نهادینه کنم.
من توی زندگیم انگیزه دارم. آرزو دارم. هدف دارم. میدونم میخوام چیکار کنم. ولی چهارچوب ندارم. منظورم از چهارچوب برنامه نیست, ولی یه چیزی شبیه اونه. انگار میخوای آدم خوبی باشی ولی نمیدونی چجوری! همزمان میخوای از زندگی هم لذت ببری, ولی اونم نمیدونی چجوری. این وسط وقتی الگوهای مخربی هم داشته باشی, چون کارهات جلو نمیره, استرس و اضطراب ظاهر میشن. و اگر هواست هم نباشه مثل من چندین سال با همین شرایط پیش میری. یهو به خودت میای و میبینی ۱۰ سال از زندگیت گذشته و تو حتی به اندازه یک ماه هم پیشرفت نکردی. و بازم استرس و اضطراب. اعتماد بنفست از بین میره و کلی مشکلات دیگه فقط چون چهرچوب مشخصی نداشتی. نمیدونستی چه کارهایی رو باید بکنی و چه کارهایی رو نکنی.
قرار شد در ارتباط باشیم. زمان هایی که حالم بد میشه بهش بگم. راستش همین که جلسه ام باهاشون تموم شد احساس کردم حالم بد شد و استرس و اضطراب بهم برگشت. تا اون لحظه احساس میکردم کسی هست که حرف هام رو میشنوه. ولی همین که تموم شد باز برگشتم به زندگی که جز خودم کسی مسئولش نیست. خودم هستم که باید انتخاب میکردم بعد از جلسه چیکار کنم.
مثل همیشه من نه تنها به برنامه بلکه به یک چهارچوب نیاز دارم. به یه چهارچوب سفت و سخت که مشخص کن من اجازه دارم در طول روز چه کارهایی رو انجام بدم و چه کارهایی رو نباید انجام بدم. مثلا سوشال مدیا به هیچ وجه نباید استفاده کنم. اگر هم قرار بود استفاده کنم باید تایم مشخصی رو بهش اختصاص بدم. منظورم فقط اینستاگرام نیست. من از یوتیوب هم به شکل زیادی استفاده میکنم. مدام دارم ویدیوهای مختلفی راجب مسائلی که خودم درگیرش هستم میبینم. تمام این تایم ها باید اختصاص پیدا کنن به یاد گرفتن مهارت های مهم. به مطالعه به مرور کردن مطالب. حتی نوشتن. گاهی احساس میکنم این نوشته ها هم به نوعی فرار از کار اصلی هست که باید انجام بدم.
درضمن, من اعتیاد و دود رو برای همیشه گذاشتم کنار. بعد از ۵ سال مصرف هر روزه شایدم بیشتر. میدونم که هنوز زود هست که این حرف و بزنم ولی به قدری ازش خسته شدم که حتی نمیخوام اسمش رو هم بشنوم. فقط میخوام تغییر کنم. به زندگی واقعی برگردم. کارهام و انجام بگیرم. یاد بگیرم و پیشرفت کنم. اینا همون حرف های تکراری هستن که همیشه گفتم. به قول دکترم تو خوب شروع میکنی و توی ادامه مشکل داری. راست میگه من همیشه حرف های خوب میزنم. همیشه میخوام که تغییر کنم. همیشه میخوام که کارهای جدید انجام بدم. ولی بعد از چند روز دوباره برمیگردم به روتین های امن و آشنای قبلی. منی که همیشه میخواستم ناشناخته ها رو تجربه کنم الان تبدیل به یک آدم محتاط شدم که فقط میخواد چیزهایی که قبلا تجربه کرده و براش آشناست رو انجام بده. حالا میفهمم. حالا میفهمم نداشتن چهارچوب و نظم چقدر به ضررم تموم شد با اینکه من پر از فکرها و ایده های خوب بودم. حالا میفهمم چقدر برده ی دوپامین بودم. و این فقط دوپامین بود که من و تا این لحظه زنده نگه داشته بود. الان ۲۰ روزی میشه که دود و گذاشتم کنار. هیچ حس هم بهش ندارم. ولی بعد از حرفی دکتر فهمیدم که نباید خیلی شل بگیرمش و چون الان دیگه نمیخوام فکر کنم که بعدا هم این اراده با من خواهد بود. باید هر روز بجنگم. هر روز به خودم یادآوری کنم که لحظه ای که دست از جنگیدن بکشی همون لحظه ای هست که امکان داره دوباره به سمت روتین های آشغال قبلیت برگردی.

میخوام شروع کنم به کار کردن توی یک شرکت. این تصیمیم برام خیلی سخت بود. هنوزم وقتی اسمش میاد دست و پام میلرزه. اصلا نمیدونم قراره چه اتفاقی بیافته و چیکار کنم. واقعا میترسم. اما به خودم میگم شاید این همون چهارچوبی هست که اول باید تجربه کنی. این که چطور بتونی توی یک سیستم یک عضو مفید باشی و کاری که بهت میسپرند رو به شکل قابل قبولی انجام بدی.
واقعیت اینه که, اینجام دیگه نمیخوام خیلی از حال افسرده ام بگم. درسته که با گفتن اینا خالی و سبک میشم ولی گفتنشون هیچ ارزشی نداره. نوشتن این چیزا بیشتر باعث میشه این مسائل و باور کنم و دور شدن از این فاز برام سخت تر بشه. نمیخوام این روایت و همش با خودم تکرار کنم. باید روایت و داستان جدید برای خودم بسازم. روایتی که توش فرصت نکنم به گذشته گندی داشتم فکر کنم.
واقعا نمیدونم چه اتفاقی قراره بیافته. نمیدونم اصلا از پسش برمیام یا نه. نمیدونم اصلا مسیر درستی رو انتخاب کردم یا نه. فقط میدونم که دیگه نمیشه اینجوری ادامه داد. من باید عوض شم. نباید اینی که هستم باشم. باید سختی همه چیز و به جون بخرم اگر میخوام سال بعد توی شرایط متفاوتی باشم. هیچ کس نه دلش برای من میسوزه نه توانایی این و داره که به من کمک کن. فقط خودم هستم و خودم. باید مسیری رو پیش بگیرم که بتونه توی آینده یه زندگی برا من بسازه. بنظرم اگر هم قرار هست شکست بخورم, تحقیر شم, یا هرچیز دیگه ای, الان تایم خیلی بهتری هست تا چند سال دیگه.
همین. دلم برای بابام تنگ شده.
برام دعا کنین. امیدوارم بتونم همه چیزهایی که گفتم و تغییر بدم. میخوام حداقل دو سال برم دنبال یه زندگی دیگه. یه زندگی که اصلا شبیه زندگی الانم نباشه. یه چیزی که کلا برعکس زندگی که الان دارم. امیدوارم بتونم. الان نمیتونم درست و از غلط تشخیص بدم ولی امیدوارم کم کم بتونم این کارم بکنم. من هنوز وقت دارم. هنوزم میتونم به چیزهایی که میخوام برسم. فقط باید ناامید نشم و ادامه بدم. باید از یه جایی شروع کنم. باید ترس و بزارم کنار.
مگه من چیم از بقیه کمتره؟ یا بیشتره؟ منم باید زندگی کنم. هرچقدرم که سخت باشه.
کاش جراتش و داشتم و برای آرزوها و هدف های خودم تلاش میکردم. کاش بتونم مسیرم و پیدا کنم.
اگر منم ادامه ندادم شما ادامه بدین. شما با ترس هاتون روبرو شین. شما نترسین. از سختی ها فرار نکنین. اگر قول و قراری با خودتون گذاشتین, بهش پایبند بمونین. با دنیا قهر نکنین. دنیا منت هیچکس و نمیکشه.
همیشه دوست شما,
عطا.