
از یکی پرسیدن بهترین راه تلف کردن عمر چیه؟ گفت: اینکه خودت و با بقیه مقایسه کنی.
ولی چرا؟ چرا کس باید مدام خودشو با بقیه مقایسه کن؟ من به تازگی دچار این بیماری شدم. یعنی از شروع دوره افسردگی و دل زندگیم از زندگیم متوجه شدم هر وقت میخوام شروع به انجام کاری بکنم قبلش خودم و با اطرافیانم مقایسه میکنم. از خودم میپرسم اگر فلان کار و انجام بدم در مقایسه با فلانی در چه جایگاهی قرار میگیرم. یا فلانی چه فکری راجبم میکن. فلانی درآمدش اینقدر منم باید کاری بکنم که در اون حد یا بیشتر از اون درآمد داشته باشم. اونقدر تو این افکار از این کف ترازو به اون کف ترازو نگاه میکنم که یادم میره باید زندگی کنم. یادم میره اولین چیزی که باید بهش توجه کنم خودمم و زندگی خودم. اینکه بخوای مدام خودت و با بقیه مقایسه کنی مثل سرطانیه که تو رو نمیکشه ولی هرگز اجازه زندگی هم بهت نمیده. وقتی این کار و انجام میدی مثل اینه که عوض زندگی کردن زندگی خودت, داری تو زندگی بقیه زندگی میکنی. مدام درگیر اطرافیانت هستی. مدام حساب کتاب کارای اونا رو داری به روزمرگی هاشون فکر میکنی. به این فکر میکنی که اونا صبح ها چطور از خواب بیدار میشن. اونا با دوستاشون چطور رفتار میکنن. هدف های اونا تو زندگی چیه. اونا کی میخوان فلان کار و انجام بدن. تا اینکه یه روز به خودت میای و میبینی زندگیت شده اونا. خودت و یادت رفته. وقتی میگم خودت و یادت رفته منظورم دقیقا اینه که خودت و یادت رفته. دیگه خودت و نمیشناسی. اگرم بشناسی از چشم هم اوناست.دوستان و اطرافیانی که مدام در حال مقایسه خودت با اونا بودی. هر نظری که دیگران درباره ی تو دارن تبدیل میشه به واقعیت تو. چون زمان زیادی به جای اینکه به خودت و خواسته هات بدون هیچ ترسی نگاه کنیو مدام ترسیدی و خودت و با دیگران مقایسه کردی تا شاید آروم بشی. وقتی به این شرایط دوستان و اطرافیان سمی رو هم اضافه کنی میشه جهنمی که هرچقدر بیشتر توش بمونی بیشتر توش میسوزی. نوع سوختنشم مثل جوشیدن همون قورباغه کذایی تو آب جوش. بدون اینکه خودت بدونی این عذاب قسمتی از تو میشه. عادت میکنی به تحقیر شدن به عذاب کشیدن به اینکه فراموش بشی. وقتی خودت برای خودت احترامی قائل نیستی چرا دیگران باید بهت احترام بزارن؟
عذاب تحمل این شرایط به حدی که اصلا به درمان فکر نمیکنی. مثل اعتیاد. میدونی داری خودت و تابود میکنی ولی انگیزه ای هم برای ترک نداری. پس بدون اینکه این واقعیت و به زبون بیاری تصمیم میگیری همین مسیر و تا تاریکی مطلق بری. اونقدر خودت و سرکوب کنی تا یادت بره کی هستی. شاید اینجوری عذابی که داری میکشی رو هم فراموش کنی. ولی غافل از اینکه با این کار تبدیل به همون عذاب میشی. تبدیل به اون درد میشی. یه موجود مفلوک که نفس میکشه. دیگه نمیفهمی داری درد میکشی. چون تو خود دردی.
لحظه ای که خودت و فراموش میکنی و شروع میکنی به دیدن خودت از چشم دیگران لحظه ای که شروع کردی به کندن قبر خودت. آروم آروم بیل میزنی بدون اینکه بدونی آخر این ماجرا خودتی که باید توش چال بشی. ترس این قدرت و از تو میگیره که بخوای لحظه ای دست از کار بکشی و به کاری که داری میکنی فکر کنی. روبرو شدن با خودت سخته. مثل این میمونه که چند سالِ داری سیگار میکشی ولی هنوزم نمیخوای قبول کنی که سیگاری هستی. به همه میگی "تفننی سیگار میکشی" یا "هروقت بخوام ترک میکنم" . و خودتم این و باور کردی. یعنی فکر نمیکنی داری بهونه میاری. واقعا باور داری که تفننی میکشی و هروقت بخوای میتونی ترک کنی. وقتی نتونی این واقعیت و که به فلان چیز اعتیاد داری رو قبول کنی نیازی هم نمیبی که بخوای ترکش کنی. ادامه میدی. به کندن قبرت ادامه میدی. بعضی ها تا نمیرن باور نمیکنن مرگ واقعی. و تا جایی که من میدونم فکر نکنم بعد مردن بشه زندگی کرد.
فعلا زنده ام. ولی از زنده بودنم راضی نیستم. اعتیاد. ترس. تحقیر. ناامیدی. اضطراب. اینا شدن زندگی من. و دونه دونه باید از زندگیم پاک بشن.
سری بعد بیشتر راجب اعتیاد و تاثیراتی که این مدت رو من گذاشته حرف میزنم.