ویرگول
ورودثبت نام
عطا
عطا
عطا
عطا
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

ترس بدترین راهنماست

نباید از روی ترس و اظطراب تصمیم گرفت. باید با امید و شجاعت تصمیم گرفت. ترس دروغگو هست. ترس فریبکاره. ترس شما و دایره زندگیتون رو کوچیک میکن. شجاعت به شما وسعت میده. هم غم ها و مشکلاتتون رو وسیع میکن هم شوق و شور زندگی رو. ترس ولی همه چیز رو به سمت عدم میبره. نه خنده ای نه غم واقعی. فقط بودن. بودنی که تموم میشه نه شروع. ولی شجاعت هر لحظه در تکاپو بودن. مثل قلبی که میتپه و میتپه و میتپه با اینکه بلاخره یه روز باید وایسه.

اینکه نخوای دل کسی رو بشکنی یا ناراحتش کنی خیلی خوبه. ولی اینکه از این کار ترس داشته باشی با اینکه میدونی به جایی باید تموم شه و ترسناک تره. خیلی ترسناک. من نمیخواستم کسی رو اونقدری دوست داشته باشم که نتونم روزی ترکش کنم. هم از بودنش میترسم هم از نبودنش. حالا فقط ترس هست که حکمفرماست. همه جا هست. وقتی میخوام درس بخونم وقتی میخوام کار کنم. وقتی توی آینه نگاه میکنم. وقتی به گوشیم نگاه میکنم. وقتی صبح از خواب بیدار میشم. وقتی مینویسم. نکنه بیاد این نوشته هارو بخونه دلش بشکنه!

من خودم با خودم این کار رو کردم. همه چیزی که دارم تجربه کنم ثمره ی کارها و تصمیماتی هست که خودم گرفتم. منم میتونستم فقط روی کار و آینده ام وقت بزارم و با کسی رفت و آمد نکنم. میتونستم تک بعدی باشم. میتونستم نخوام همه چی باهم باشم. من این و خواستم. الانم نباید خیلی شاکی باشم. هرچی ک هست خودم باید حلش کنم. درسته که همه این سختی ها داره من و میپزه. ولی کاش دو روزم زیر این گاز و خاموش کنن. فقط دو روز. فقط واسه اینکه یه لحظه با خودم فکر کنم ببینم همه این کارهایی که من دارم میکنم آیا درست هست. اصلا آیا مسیر درستی رو میرم؟ نکن این مسیری هست که من به خاطر حرف دیگران انتخاب کردم. نکن هیچ کدوم از اینا اون چیزی نیست که من واقعا میخوام؟

حالات روحی خیلی خیلی زیادی رو هر روز و هر لحظه تجربه میکنم. به شدت به ورزش نیاز دارم. به شدت به ایمان نیاز دارم. به لبخند. به کار کردن بدون نگرانی. به نوشتن بدون اشک ریختن. نیاز دارم بدونم دارم چیکار میکنم. نمیخوام احساس کنم دارم دور خودم میچرخم.

اونقدری توی سرم صدا هست که تا بلند نشم نشینم پای سیستم و اینارو ننویسم و اشک نریزم خالی نمیشم. ساعت ۱۰:۳۰ هست. من ساعت ۷:۳۰ بیدار شدم و تا الان نتونستم کاری انجام بدم. هر روز این اتفاق میافته. هر روز من تصمیم میگیرم صبح زود بیدار شم زود شروع کنم ولی بازم با ترس و اظطراب چشام و باز میکنم.


همه اینارو میگم و میدونم که هیچکس جز خودم نمیتونه این موضوعات رو حل کن. نه پولش و دارم نه وقتش و بخوام از مشاور کمک بگیرم. هیچ دوست و همراه واقعی هم ندارم. تنهام. من با مامانم.

بیچاره مامانم. کاش میشد زودی یه جوری شادش کنم.

ادامه بده برادر.

۱
۰
عطا
عطا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید