یه چیزی که تازگی ها دارم بهش توجه میکنم زندگی آدم هایی که دورو برمون هستن و یه جورایی پا به سن گذاشتن. سوالی که توی ذهنم هست و باعث شده کنجکاو بشم اینه که وقتی کم سن و سال تر بودن چی از الانشون تصور میکردن؟ خودشون با موهای سفید چطور تصور میکردن؟ آیا خانواده ای کنار خودشون میدیدن؟ نگاه و نظر خانواده و اطرافیان نسبت به اون ها چقدر با اون چیزی که قولش رو به خودشون داده بودن یکسان هست؟ به این فکر میکنم که شاید خیلی هاشون طرفدار یه زندگی ساده و آروم بودن. آرزوشون دیدن بزرگ شدن بچه ها و خوشبختی. اما, چیزی که در واقعیت تجربه کردن چی بود؟
قسمت ترسناک و هیجان انگیز زندگی اوناست که هیچ کس نمیدون فردا چه اتفاقی میتون بیافته. فقط میتونیم حدس بزنیم. هیچ مسیر یا روش مشخص و از قبل تعیین شده ای وجود نداره.
چرا یه جوری رفتار میکنیم۰ انگار دنیا به آخر رسیده؟