
موهایم را بافتم. مدتی است به رنگ شب است ؛آخراز وقتی تو رفتی موهایم را به رنگ طلایی خورشید نکردم.
برای خودم رنگ کنم ؟نه جانم !
مدت هاست به رنگ سیاه شب مبتلا هستم.
از وقتی که دیگر نه شادمان می شوم و ونه ماتم دار .
موهایم را بافتم تا سیاهی اش دامن کسی را نگیرد.
روزهایی که موهایم را اطراف صورت و دامنم میریختم برای تو بودکه می گفتی :خورشید من شبم را روشن کن.
به جای لاک بنفش و رژ لب ِسرخ کتاب می گیرم
کتاب میخوانم و مینویسم .
امیدی به نجاتم نیست؟!
نه اینکه زنی که می خواند و می نویسد زن عجیب و غریبی باشدنه جانم! خواندن و نوشتن رسالت سنگینی است که قلبم دوست دارد ولی شانه هایم تاب آن راندارد .
درد ناک نیست که میز آرایشم را خلوت
کرده ام و قفسه ی کتاب خانه ام را متراکم تر؟
من به کدام نزدیکترم؟!
با یک رژ لب زیباترینت می شدم و بایک لبخند عزیزترینت.
ولی حالا که باکتاب خواندن روحم را بزرگتر می کنم و خسته تر، کجایی؟
بی رحمِ من ! روزهایی که تو می نوشتی قهوه تلخ وکیک توت فرنگی ات
همیشه روی میزآماده بودو من بوی قهوه آسیاب شده را بهترین عطر دنیا می دانستم.
وتوت فرنگی هارا عاشقانه روی کیک می چیدم.
چه ترکیب عجیبی بود قهوه تلخ و کیک توت فرنگی اما چون تو می خواستی چون دوست داشتی
نه، چون با لبهای تو آشنا بود عاشقش بودم
هیچ وقت نفهمیدی من قهوه دوست نداشتم.من شاد که می شدم دمنوش گل سرخ می خوردم و غمگین که می شدم بابونه ی تلخ
موهایم رابافتم.شاید طناب داری شود تا منِ بدون تو را به دار بیاویزد.
جان شیرینم!علاج دلتنگی چیست؟!
چرا جواب این سوال را در هیچ کتابی ندیده ام؟ شاید عمیق نمی خوانم؟فرسنگ ها دور هستی اما
عشق هر فاصله ای را پر می کند.
موهایم را می بافم
و روبانی از دلتنگی به آن می بندم و پشت سرم می اندازم .
شاید فردا کوتاهش کردم.

چشمانم به در خشکیده و لبهایم تَرَک شده.
کتاب می خوانم و چهلمین نامه ای که می دانم هرگز پست نخواهم کرد برایت می نویسم..