سرباز درخط مقدم زخمی شده بود.
ناشیانه جنگیده بود اما ماهرانه تیر خورده بود.
درقلبش ،زنی باهر دردکشیدن او بی تاب می شد.
درسرش نجات وطن بود ودر قلبش عشق به یک زن. چقدر التماس کرده بود که نرو.توبرای جنگیدن ساخته نشده ای .باید بنویسی. باقلمت بجنگ.
پشت خط مقدم،داخل کانال ،تلی از گوشت و جویی از خون جاری بود.
از هوش رفت؛ یک نفر مسئول شمارش جنازه ها آمد.
صد ،صد وبیست، ..صد و پنجاه .بنویس صد و پنجاه.
به هوش آمد؛ فریاد زد:نه نه بنویس سیصد!چرا زنانی که در قلبشان مرده راحساب نمی کنی!
مرد نشنید..
سرباز تحمل درد رانداشت،او سرباز بود از مرگ نمی ترسید؛می توانست بمیرد.
اما تکلیف زنی که در قلبش زندگی می کرد چه می شد؟ زنده به گور می شد.به خاطر او باید زنده می ماند.اگر می مرد او سیاه پوش و سیاه بخت می شد.
سرباز فکر کرد: کسانی که با سر هایشان جنگ راه می‌اندازند، حتماً قلبهایشان خالیست .
کسی به فکر زنی که در قلب سربازی زندگی می کند نیست.
خونریزی شدید تر شد. دستش را روی سوراخ گلوله‌ای که از کنار قلب رد شده بود گذاشت فشار داد .دندانهایش را به هم فشرد .چه خوب که تیر به زنی که در قلبش زندگی می‌کرد، نخورده بود .
بیهوش شد به هوش آمد. صدای گلوله بود و سیاهی آتش و دود.
تشنه بود.خون و گرما آب می طلبید .
مسئول شمارش مرده ها از کنارش عبور کرد. باید حرکتی می‌کرد .باید از آمار کشته های امروز دو نفر کم می شد. نباید می مردند.
دستش را تکان داد.مرد متوجه نشد .زن در قلبش فریاد کشید؛ مسئول شمارش نشنید.
شب شد؛ تاریکی و سرما به خونریزی و درد اضافه شد صدای گلوله قطع نمی شد .تا صبح دوام نمی آورد؛ اما نه ،باید زنده می ماند. نباید زنی در قلبش زنده به گور شود.
تمام شب بین خواب و بیداری زن به او لبخند می زد .
با روشنایی سپیده چشم باز کرد .
صداهایی آمد .جنازه ها را یکی یکی از اطراف و رویش برداشتند .یک نفر دستش را به سوی سرباز برد تا بلندش کند.
_داد زد گرمه. زنده است. کمک !زنده است. نمرده .
سرباز چشمهایش را باز و بسته کرد .مرد جرعه ای آب را با لبانش آشنا کرد.
مرد دست ِسرباز را از روی زخم برداشت.
_شانس آورده تیر به قلبش نخورده .
آری شانس آورده بودتیربه زن توی قلبش نخورده بود.
