راپانزل

خورشید گرم بود.

زمین سرد بود .

خورشید عاشق زمینِ سرد شد.

پرتو یی به زمین گسیل کرد، گرم و طلایی و درخشان.

دردلِ زمین فرو رفت .

از دل ِسرد زمین گُلی رویید:نرم ،طلایی و درخشان.

" را پانزل " از خورشید بود ؛

دخترِ خورشید.

از خورشید سیراب می شد.

درمانِ‌آلام زمین بود.

عادت داشت گیسوانِ طلایی اش را بانور شستشو دهد.

خورشید هر صبح از گیسوان بلند اوبه وصال زمین می‌رسید.

اهریمن تاریک ساکن زمین بود.

از دل سردی برخاسته بود .

اهریمن راپانزل را چید.بر بلندای برج تاریکی برد.

راپانزل زندانی شد.

زندانیِ اندوه شد .

نیروی حیات از زمین رفت.

تاریکی زمین را تسخیر کرد .هر صبح راپانزل گیسوانش را چون ماری بر بلندای برج می آویخت. گیسوانش پیچ و تاب می خورد :معلق ورها.

" پسرِ باد " بر گیسوانش می پیچید.

هو می زد و گیسوان راپانزل رقصی حلقه وارآغاز می‌کرد.

پسرِ باد بی‌باک بود. پرشور و عاشق.

پرواز رانجوا می کرد.

راپانزل بیقرارِ پرواز شد .گیسوانش را به دست باد سپرد. پسرِ باد از گیسوانش داخل برج تاریکی رفت .

تاریکی توهم بود. برج تاریکی فرو ریخت راپانزل خود را به آغوش پسر بادسپرد.

در هم پیچیدند، رقصیدند .گرمای راپانزل و بی‌باکی پسر باد

نیروی حیات را به زمین برگرداند...

**

زمین سرد بود .خورشید گرم بود. خورشید گرم عاشق زمین سرد شد.

پرتویی به

زمین گسیل کرد:

گرم ، طلایی و درخشان .

از دلِ زمین سرد، گلی روید: " راپانزل"