ویرگول
ورودثبت نام
آنیتا
آنیتا
آنیتا
آنیتا
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

داستان کوتاه شبگیر

شبگیر
شبگیر


انتهای شب

که خورشیددربالای افقِ شرق پدیدارشد،

روزکه شب ‍را درآغوش کشید

شبگیر راهی سفرشد.

هرروزصبح خورشیدازمشرق طلوع می‌کند.

سفرشبگیرنیزازمشرق آغازشد.

اوساکن شرق بود: ابتدای عشق،جایی که عقاید رنگارنگ اند.

وآگاهی با هاله ای از خرافه ،جهل ،رنگ و حتی طعم های مختلف پوشیده شده است.

شبگیرقبل سپیده زاده شد.

مادرش شبگیرنامیدش چون درانتهای شب وابتدای روزبه دنیا آمد.وقتی خورشیدنورانی ازرحم تاریک شب زاده شدو به آسمان خرامید،نوزادی نورانی از

رحم تاریک مادربه گرمای خورشید سلام کرد درآغازصبح

اما چشم به آفتاب نگشود.چشم های شبگیر خاموش بود.

مامای محلی این رامتوجه نشده بود. شبگیررابه آغوش مادرش خورشید سپرد خورشیدلبخندش را به شبگیر تاباند وپسر خورشید خیره ،لبخند زد.

سینه ی مادررا به دهان نگرفت.مادرگریست.نوزاد گریست. ساعتی گذشت. نوزاد گرسنه بودومادرناتوان. جرعه ا ی آب درکام نوزاد ریختند.نوزاد روزه زندگی راباآب گشود.

روزسوم خورشید روبه پدرگفت:

-چشم های پسرمان آفتاب را نخواهد دید.

اندوه خورشیدرا پیچید .

خانه تاریک شد .

زن پژمرد.

مرد فرو ریخت .

نوزاد گریست..

***

شبگیر راهی سفرروشنایی شد.

بیست سال تمام چون جیرجیرکی روزها به خانه خزیده بودوشب ها آوازسرداده بود.

به جبران بینایی نداشته اش حس ها ی دیگرش قوی بود:

بو می کشید،آوازمی خواند. لمس می کرد می چشید.

درآغازبیست سالگی اش بی قرار شد.

تب کرد ،هذیان گفت و درانتهای تبِ سه روزه اش،

سفرش را همراه خورشیدآغازکرد.

اوخوانده شده بود. دعوت شده بود..

تمام سوال بود. می‌خواست بداند که چرابینایی همراه اوزاده نشده بود.

چرا چشم داشت و نمی‌دید. چرا وقت زاییده شدنِ خورشیدزاده شده بود ورنگ آفتاب را ندیده بود.

مردی که آفتاب را نمی‌بیند،چگونه هدایت خواهدشد؟

چشمی که نمی بیند به چه کارش می آید؟!

او چون چشم ظاهرنداشت خالی بود ازگذشته،

برای پرشدن درسفری که پیش رو داشت ،باید دانسته ها ی‌گذشته را رها کرد.

او گذشته ای نداشت پس فرا خوانده شده بود.

برای این سفرقلبش وحس هایش کافی بود.

اوبیست سال با اندوه زیسته بود.

می اندیشید: درسیاهی زیسته ام.

می خواست خودش را جستجو کند.

عطشِ دیدن داشت.

پاهایش واراده اش به اندازه ای قوی شده بودکه ازسنگلاخ های پرجهل کوهستان عبورکند وبه خورشید برسد.

کوله ای از تردید ونان برداشت..

اراده اش ازکوله اش سنگین تر بود.

می‌خواست بداند. می خواست ببیند.

ازتاریکی خسته بود روشنا می‌خواست.

شبگیر راهی سفربی انتها شد.

تمام شب را به صبح باید می رفت.

شبگیر ِصبح درانتظارش بود...

سفرصبحشناخت خودداستان
۱۸
۱۴
آنیتا
آنیتا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید