
یک لحظه صادقانه جواب بده: آخرین باری که جلوی آینه از خودت تعریف کردی کی بود؟ نه تعریف از آرایش مو یا لباس نو، تعریف از خودِ خودت، از قلبت، از تحملت، از آن مسیر سختی که طی کردی تا به اینجا برسی و کسی نفهمید.
اگر نمیدانی، اگر معذب میشوی، اگر حتی فکر کردن به این سوال برایت سخت است – این مقاله دقیقاً برای تو نوشته شده.
شاید با خودت فکر کنی چرا درباره آینه حرف میزنم؟یا اینکه فکر کنی مگر کسی هم پیدا میشود از آینه فرار کند؟یا اینکه فکر کنی آینه یک ابزار معمولی است دیگر اصلا چرا باید از آینه فرار کرد؟و خیلی سوال دیگر ممکن است برایت پیش بیاید
اما من به شما میگویم آینه یک ابزار معمولی نیست یا حداقل تا قبل از اینکه این مقاله را بخوانی یک ابزار معمولی به نظر میرسیده.یک روز که تنها بودی جلوی آینه برو و با دقت به چشمان خودت نگاه کن،این بار نه برای مرتب کردن یا پیدا کردن کم و کاستی ها، بلکه با مهربانی و برای دیدن گوهر وجودی خودت، برای همراهی کردن ،برای تسکین دادن دل غمگینت،برای تعریف از استقامت و استمرار در کارها( هر کاری که در انجامش استمرار داشتی)برای دیدن دستاورد ها و .... آن موقع است که معنی آینه و کاربرد آن برای تو عوض میشود،آن موقع است که آینه دیگر یک شیء معمولی نیست .حالا بگذار برایت راجع به یک ضرب المثل حرف بزنم که در مواقعی که کسی داشت از خودش تعریف میکرد در خطاب به او بکار میبردند و من این ضرب المثل را در نوجوانیام از چندین نفر شنیده بودم که خبر از یک طرز تفکر و باور اشتباه دربارهی مهربانی با خود میداد و همین باور غلط باعث شد تا بعضی وقت ها ما از آینه بخواهیم فرار کنیم یا فقط به شکل یک وسیله معمولی نگاه کنیم و معنای دیگری برای ما نداشته باشد.
یک فاجعهٔ فرهنگی با طعم ضربالمثل

یک ضربالمثل هست که شاید شما هم شنیده باشید، که میگوید: «از خود تعریف کردن مایهٔ ..... است.» آنقدر این لفظ بد است که ترجیح میدهم اینجا ننویسمش. اما فاجعه اینجاست که این جمله را خیلیها، شوخیشوخی، در جمع از بزرگترهایشان یا دوستانشان شنیدهاند. اما نکتهٔ ترسناک ماجرا اینجاست: ضمیر ناخودآگاه انسان شوخی سرش نمیشود، او این پیام را جدی میگیرد. پیامی سهگانه و سمی:
· خودت را دوست داری؟ کار کثیفی است.
· از خودت تعریف میکنی؟ مسخره میشوی.
· خوبیهایت را میبینی؟ گناه کردهای.
حالا از کسی که با این باور بزرگ شده، توقع داری در ۳۰سالگی عزت نفس داشته باشد، خودش را بغل کند و بگوید «من ارزشمندم»؟این توقع، ظالمانهترین توقع جهان است.
آینه؛ از قاضیِ بیرحم تا پناهگاه امن

اعتراف میکنم: منِ مهتاب آسترکی، تا قبل از اینکه با مفهوم خوددوستی آشنا شوم، فقط برای یک دلیل به آینه نگاه میکردم: مرتب کردن خودم. یعنی باید مطمئن میشدم چیزی به نام «من» که قرار است به جامعه تحویل داده شود، قابلقبول و بیایراد است. مثل کالایی که قبل از ویترین چکش میکنی.این نگاه کردن نبود، بازرسی بود.
اما از آن مهمتر، تجربهای که یکی از دانشجوهایم با من در میان گذاشت: «تا قبل از تمرین آینه، من از آینه فرار میکردم.»
فرار از آینه، یعنی چه؟
یعنی آینه دیگر یک شیشه نبود، آینه تبدیل شده بود به یک قاضیِ بیرحم. هر نگاه به آن، دادگاهی میشد برای یادآوری تمام کموکاستیها، چروکها، شکستها و «بهقدر کافی خوب نبودنها»
اصلاً چند نفر از ما همین حالا از دیدن عکسهایمان بدون فیلتر وحشت میکنیم؟ از شنیدن صدای ضبطشدهمان خجالت میکشیم؟ این همان ترس از مواجهه با خودِ واقعی است، ما با تصویر خودمان غریبه شدهایم.
اولین باری که خودم را بغل کردم
اولین بار که تمرین آینه را شروع کردم، توی خلوت خودم بودم،کسی خانه نبود،اما دستم که بالا آمد تا شانههای خودم را بگیرم، یک لحظه خشکم زد.قلبم محکم میکوبید،نه از هیجان، از ترس.
یک صدایی توی سرم پیچید: «اگر کسی ببیند داری خودت را بغل میکنی، چی فکر میکند؟ میگوید دیوانه شدهای!»
حتی در آن تنهایی مطلق، یک ناظر خیالی در ذهنم بود. یک پلیس مخفی که مأموریتش فقط یک چیز بود: مبادا زیادی خودت را دوست داشته باشی.
ما آنقدر شرطی شدهایم که حتی در خلوت خودمان هم از خودمان خجالت میکشیم. این غم، بزرگترین غم یک انسان است.
آن روز که آینه، مادرم شد

اما ادامه دادم، هر روز، اولش سخت بود مصنوعی بود،مسخره به نظر میرسید.تا اینکه یک روز، از دست آدمها خیلی دلم شکست، غم سنگینی ریخته بود روی سینهام و هیچکس نبود که مرا بفهمد . آن آدمهایی که همیشه منتظر دلداریشان بودم، آن روزها دیگر از گریههایم کلافه شده بودند، آخ که این تلخترین بخش ماجراست: وقتی غم داری، اما اطرافیانت از غم تو خسته شدهاند، مجبوری قورتش بدهی ،رفتم جلوی آینه، نه برای بازرسی، برای پناهندگی؛ خودم را بغل کردم، شروع کردم به حرف زدن با خودم، گفتم: «میدانم سخت است ،میدانم اذیت شدی، میدانم هیچکس تو را درک نکرد ولی من هستم، من تو را میفهمم»
و بعد، بیاختیار، شروع کردم به قربانصدقهٔ خودم رفتن. همان کاری که همیشه دلم میخواست یک نفر برایم بکند، همان را خودم برای خودم انجام داد و خیلی زود آرام شدم.
تا قبل از این تمرین، گریههایم ساعتها طول میکشید. یا آرام نمیشدم، یا اگر آرام میشدم، یک تلنگر کوچک دوباره به گریه ام می انداخت ، انگار یک زخم باز بودم که منتظر بودم باد به آن بخورد. اما آن روز، جلوی آینه، زخمم بسته نشد – پانسمان شد.آینه دیگر قاضی نبود. آینه شده بود مادرِ من.
درس بزرگ: تو پناهگاه خودت هستی
بزرگترین دروغی که به ما گفتهاند این است: «دیگران باید دوستت داشته باشند تا تو ارزشمند شوی.»اما حقیقت این است: تا وقتی خودت پناهگاه خودت نباشی، هر آغوش دیگری موقتی است. هر تأییدی از بیرون، مثل مُسکّن میمانَد. درد را لحظهای کم میکند، اما درمانت نمیکند.وقتی یاد بگیری خودت را بغل کنی، دیگر گدای محبت هیچکس نخواهی بود. نه اینکه آدمها را نخواهی – بلکه دیگر نبودنشان نابودت نخواهد کرد.
یک دعوت صمیمانه
اگر این مقاله تکانت داد، اگر یک لحظه مکث کردی و به رابطهات با آینه فکر کردی، بدان که در این مسیر تنها نیستی. منِ مهتاب آسترکی، مربی عزت نفس و نویسندهٔ کتاب «بانوی شاخص»، هر روز در کنارت هستم تا این مسیر خوددوستی را قدمبهقدم با هم پبش برویم.
تمرین امروزت: امروز برو جلوی آینه، به چشمهای خودت نگاه کن و بگو: «تو ارزشمندترین آدم زندگی منی.» مهم نیست باورت بشود یا نه. مهم این است که این جمله را بگویی. تغییر از همین یک جمله شروع میشود.
من هر روز در کانال «بانوی شاخص قدرتمند» در ایتا منتظرت هستم. بیا تا با هم قویتر شویم.
👇👇👇
لینک کانال بانوی شاخص قدرتمند:
@banouyeshakhes
نویسنده: مهتاب آسترکی | مربی عزت نفس (MPT) | نویسنده کتاب بانوی شاخص