پارسال، تازه چند ماهی بود که با ماشین بابام میرفتم دانشگاه. دو سال از گرفتن گواهینامهم گذشته بود و فکر میکردم دیگه رانندهی حرفهای شدم! 😎
اون روز بعد از کلاس راه افتادم سمت خونه. نزدیک ایستگاه اتوبوس چشمم افتاد به دوستم که اونطرف خیابون منتظر بود. خواستم بوق بزنم تا بیاد تا خونه برسونمش، یه لطف کوچیک. بوق زدم… دوستم سرش رو چرخوند و همون لحظه—
ترررررق! 😱
ماشینم خورد به سپر عقب یه پرشیا.
چند ثانیه فقط شوک بود. رانندهی پرشیا پیاده شد؛ از اون آقایای اخمو و خفن که وقتی نگات میکنن دلت میخواد یهجوری غیب شی. منم خواستم آروم برم جلوتر پارک کنم، ولی اون فکر کرد دارم فرار میکنم. داد زد:
«کجا میری؟ وایسا ببینم!»
من؟ از استرس پاهام خودشون تصمیم گرفتن: دنده سه، گاز، فرار! 😂
توی ترافیک قلبم تند میزد، دستهام میلرزیدن. توی ذهنم فقط میگفتم «الان پلیس زنگ میزنه! الان بابا میفهمه!»
رسیدم سر کوچهمون که مامان زنگ زد:
«از آگهی زنگ زدن، تصادف کردی؟»
من: «آره…» 🥲
ماشین به اسم بابام بود، برا همین تماس با اون گرفته بودن. رفتیم باهم، طرف هنوز ناراحت بود. وقتی منو دید، گفت:
«اینجوری یادت دادن رانندگی؟»
بعد سرش رو به سمت راست چرخوند و با دستش فرمون گرفت و نقش منو بازی کرد! 😭
من سعی کردم جدی بمونم ولی ته دلم خندهم گرفته بود.
بابا با خونسردی اوضاع رو جمع کرد و خسارت رو دادیم. بخیر گذشت، ولی اون روز فهمیدم رانندگی فقط گاز دادن نیست؛ یعنی تمرکز، صبر، و اینکه گاهی باید وایستی و اشتباهت رو قبول کنی، نه اینکه با دنده سه فرار کنی!
حالا هر وقت از اون ایستگاه رد میشم، ناخودآگاه پام رو از روی گاز برمیدارم. تجربهی گرونی بود، ولی یادم داد حتی بوق مهربونی هم اگه با حواسپرتی همراه باشه، میتونه تبدیل بشه به یه «ترررررق» حسابی! 😅