آری آغاز دوست داشتن است

در یک روز زیبای تابستان در یکی از دفاتر کار خیابان حکیم نظامی اصفهان دختر صددرصد دلخواهم را دیدم. راستش را بخواهید آنقدرها هم زیبا نیست. آدم خیلی مهمی هم نیست. لباس پوشیدنش هم چیز خاصی ندارد. از ظاهرش برمی‌آید که حدود ۲۵ سالی داشته باشد. لبخند ظریفی دارد؛ وقتی او را می‌بینم، دل در سینه‌ام شروع به تپیدن می‌کند و دهانم مثل کویر خشک می‌شود.

شاید هر کسی به دختر خاصی علاقه‌مند باشد، دختری با پاهای قلمی، چشمهای درشت و انگشتهای ظریف؛ یا این که همین طوری با دختری آشنا بشود که همیشه برای وقت گذرانی با هرکسی وقت دارد. اما من چیزهای خاصی را ترجیح می‌دهم. دوست دارم پاهای دختر کمی تپلی باشد. خیلی از دخترهای ایرانی پاهای چوقونی دارند. گاهی وقت‌ها در رویدادهای اجتماعی خودم را در حالی که به دخترهای دیگر خیره شده‌ام به این خاطر که طرز نگاه یا لبخندشان را دوست دارم، گیر می‌اندازم. اما هیچکس نمی‌تواند طرز نگاه بهتر است چطور باشد که واقعا به دل بنشیند یا لبخند رویایی چگونه است. هیچکس هم نمی‌تواند ادعا کند که تیپ، حالت لبخند یا نوع نگاه با همه تصوراتش کاملا مطابقت دارد. با این حال، دختر دلخواه من هم‌زمان هر سه این‌ها را داشت.

چیزی که به تجربه دریافته‌ام این که دختر دلخواه من چیز مشترکی با مادرم دارد. این صرفا یک حس شخصی است و به راحتی قابل توضیح نیست. مثلا بینی مامان را دوست دارم: قلمی، تراش‌خورده، شیک و مجلسی و ناخودآگاه دنبال همین مدل‌ها می‌گردم. حالا دقیق خاطر ندارم بینی مامان چه شکلی است یا هنوز هم همان طور خوش‌فرم است؛ با این وجود ذهنیتی از بینی دلخواه دارم که دختر دلخواهم را با آن تطبیق می‌دهم. با این که شکل دماغ‌ها را دوست دارم، نمی‌توانم شکل دماغ دختر دلخواهم را به خاطر بیاورم. حتی یادم نمی‌آید اصلا دماغی داشته باشد. تنها چیزی که با اطمینان یادم می‌آید، این است که شبیه چهره مامان بود.

او در یک محیط کار فعال است. تا قبل از آن روز گاهی با هم حرف می‌زدیم و تعامل داشتیم اما همه چیز معمولی و ابتدایی پیش می‌رفت. یکبار به نظرم رسید که چقدر شبیه دختردایی‌ام است: پفکی، سفید و مرتب. بعضی وقت‌ها بنا به حس کنجکاوی در رفتارش دقیق می‌شدم که چکار می‌کند یا چه چیزی برایش مهم است. مدتی به روی خودم نیاوردم و سرگرم کار خودم بود تا آن که در یک روز بخصوص نتوانستم به او فکر نکنم.

این که تا چند ماه او را نمی‌دیدم دلیل خاصی دارد. وقتی به ایران برگشتم تا چند ماه تزم را تکمیل می‌کردم. در انگلیس افسردگی بر من غلبه کرد برای همین به من دو ماه بیش از سایر همکلاسی‌هایم زمان دادند. استرس زیادی داشتم چون مطالعه فشرده بود و حاصل دو سال تحصیلم در گرو آن بود. تا به پایان رسیدن تز به هیچ چیز دیگری فکر نمی‌کردم. حتی به دیدن اقوام هم نرفتم. صبح و شب در همان فضای کار اشتراکی بودم.

بعد از آن کمی آرام شدم. از آن موقع بود که کم کم علائم افسردگی خودش را نشان داد. پروژه شهرسازی که به من ارجاع داده شده بود را دست نمی‌زدم. هم‌زمان برای امتحان زبان تافل آماده می‌شدم، دنبال شغل می‌گشتم و در پی خرید خانه بودم. یکی از همین روزها پرناز را دیدم.

به پرناز که نگاه می‌کنم آدم مصمم و آرامی را می‌بینم. چشم‌های مهربان و وحشی دارد؛ شبیه چشم‌های گربه سیاهم در ادینبرا. ته دلم گواهی می‌دهد جنس این چشم‌ها یکی است. گربه بغلی و مغروری بود. روی لپتاپ می‌نشست و تا حسابی بهش توجه نمی‌کردم ول نمی‌کرد. این رفتارش اذیتم می‌کرد اما خوشم می‌آمد چون احساس تنهایی نمی‌کردم. در عوض پرناز آرام است و خودکفا. عجیب است چطور آن چموشی و گیرایی گربه‌ام یکجا در چشم‌های پرناز جمع شده‌اند.

این که چطور محبت‌ش به دلم افتاد از مادرم شروع شد، با گربه‌ام بیشتر شد و نهایتا به خودش رسید. پرناز در خانواده متوسطی بزرگ شده بود که به درس بها می‌دادند. مستقیم از لیسانس صنایع دانشگاه صنعتی اصفهان رفته بود خارج برای تحصیل مدیریت. این که برای رشد و پیشرفت ریسک می‌کند و جسور است، او را در نظر من خاص کرده بود.

اوایل شهریور برای اولین بار به کافی‌شاپ رفتیم. اکثر خانم‌ها شامه تیزی دارند و رد احساسات را حتی در شب تار می‌زنند. پس مطمئن بودم که همه چیز را می‌داند و سبکبارتر موضوع را با او در میان گذاشتم. چند بار دیگر بیرون رفتیم و هر چه حس می‌کردیم مهم است را به زبان آوردیم. هنگامی که به اطمینان نسبی رسیدم با خانواده‌ام به خواستگاری رفتیم. شاید تعجب کنید که چقدر سریع مراسم خواستگاری مطرح شد. من بنابه تجربیات قبلی‌ام فهمیده بودم بهتر است خانواده‌ها زودتر در جریان قرار بگیرند.