روزای زندگی

بعضی روزها دلم می خواهد خودم را عاشقانه بغل کنم.

بعضی روزها دلم می خواهد همچون کودکی که بستنی قیفی اش افتاده است روی زمین، اشک بریزم.

گاهی به شدت احساس تنهایی می کنم و گاهی اوقات همه چیز طبق روال است و از ته دل می خندم.

روزهایی را دیده ام که روزگار، پیچشِ کوچکی به دخترانگی هایم می داد.

طعم روزهایی را چشیده ام که قلبم از بی مهری آدم ها لرزید.

روزهایی را از سر گذرانده ام که ثانیه ثانیه شان را در زیر تلولو آفتاب امیدوار بودم و آرام.

بعضی روزها زندگی ام مملو می شود از امیدی که در آخرین لحظه سر از خاک بیرون می آورد، مثل آخرین اسکناسی که نمی گذارد غرورت بشکند؛ آخرین گلوله ای که نمی گذارد سربازی اسیر شود.

بعضی روزها زندگی ام چون اسبی یاغی می شود و افسارش از دستم در می رود.

گاهی عمیق در روزمرگی های زندگی ام غرق می شوم و گاهی عجیب دل به دریایِ بی انصافی ها میزنم و شنا میکنم.

بعضی روزها آنقدر قوی می شوم که با هر ضربه، پله ای می سازم و بالا می روم؛ به ساز دلم می رقصم و در برابر سازِ ناکوکِ دنیای بی مهر، بال هایم را به مقصد آسمان می گشایم.

آری، من در تمام پستی بلندی های زندگی ام آموختم که خودم باشم؛ یک دختر.

به نوای قلبم گوش دهم و عطر نرگس را به تن لباس های رنگی ام بنشانم.

من آموختم در لحظه لحظه زندگی ام، چه سخت و طاقت فرسا، چه آرام و آسان، گیسوانم را آمیخته با غرور ببافم.

من یاد گرفته ام که هنگام شکستم گریه کنم، از عالم و آدم بدم بیاید اما دوباره بایستم.

من از روزگار آموختم که باید به خنکای شربت در لیوان بلورین در گرمای تابستان سوزان، دلخوش باشم؛ به باریکه نوری که از بین پنجره های رنگی رنگی کوچک، روی زمین می تابد.

من فهمیدم روزهای عمرم با تمام سختی و راحتی هایش هنوز ادامه دارد.

من به پل های محکم و مسیرهای سبز و روشنی که به سرزمین آرامش ها می رسد، امید دارم.

یکم آرامش گوش کنیم :)

پ. نوشت: به عنوان یک نوجوونی که تمام لحظه های عمرم رو تا الان صرف درس و تحصیل کرده ام و می کنم، توصیه می کنم از تک تک روزهای زندگی تون لذت ببرید؛ بی خیال حرف مردم و قضاوت ها و حسادت ها، به اندازه همه شیر کاکائو های دنیا خودتون رو دوست داشته باشید و در حال زندگی کنید?✨