روستایی یه سایت برای عرضه مواد غذایی طبیعی و روستاییه، که به دلایلی که در ادامه خواهم گفت فعلا تمام تمرکزش روی تامین عسل طبیعیه تا بتونه فرآیند خرید عسل طبیعی برای افراد رو آسان کنه.
خیلی خوب بود اگه داستان اینطوری شروع میشد که مثلا من یه دغدغهی خیلی بزرگ داشتم و حالا دنبال یه راه حل براش میگشتم و میرسیدم به این کسب و کار. اما واقعیتش اینطور نیست.
همه چیز از یه استعفا شروع شد. توی کار قبلیم که به عنوان دیجیتال مارکتر برای یک گلفروشی آنلاین کار میکردم، زمان استخدام بهم گفتن ببین ما یه استارتاپ هستیم که خیلی هم پول نداریم و به همین علت حقوق زیادی هم نمیتونیم بهت بدیم اما در ادامه اگر رشد کردیم بهت سهام میدیم.
من هم شرایط رو پذیرفتم، به این صورت که یه حقوق ثابت خیلی کم (۲ میلیون) و ۱۰ درصد از فروشی که از طریق سایت اتفاق میفته (زمانی که شروع به کار کردم فروش سایت چیزی در حدود پنج یا شش میلیون در ماه بود). با این که حقوق اصلا خوبی نمیگرفتم اما ذات کارش برام جذاب بود و تقریبا تمام بخش دیجیتال زیر نظر خودم بود.
به خاطر همین هر روز صبح ساعت ۶ صبح از خونه دوستم که توی احمدآباد مستوفی بود با اتوبوس و مترو خودمو میرسوندم سمت مرکز تهران سر کار و تقریبا ۱۰ شب هم میرسیدم خونه دوستم!
حالا فکرش رو بکنید اون زمان فایلهای حرفهایگری محمدرضا شعبانعلی را گوش میدادم و کتاب مهرهی حیاتی ست گودین رومیخوندم، و اینطوری بود که میخواستم آدم حرفهای باشم که به عنوان یه مهرهی حیاتی شرکت شناخته میشه. برای همین توی زمان اضافه یا گل پاک میکردم یا گلدون میزدم یا پیکها رو راه مینداختم و..
با این وجود بعد از ۴ ماه رئیس شرکت منو کشید کنار و گفت صادق میدونم حقوق تو این نیست اما ما به شدت به پول نیاز داریم و نمیتونیم حقوق تو رو پرداخت کنیم. اینطوری شد که چندرغاز حقوقی که میگرفتم رو نصف کردن و این قول رو دادن که سهام بیشتری بهم میدن.
توی مدتی که اونجا بودم سایت از نظر UI و UX بهبود زیادی پیدا کرد، توی بیشتر کلمات کلیدی که میخواستیم رتبههای اول رو گرفت و فروشش ظرف ۷ ماه ۱۲ برابر شد.
بعد از ۷ ماه وقتی درخواست اضافه حقوق کردم. گفتن حرفت رو میفهمیم اما ما هنوز راه زیادی داریم و به پول نیاز داریم و نه تنها نمیتونیم حقوقت رو اضافه کنیم بلکه میخوایم بازم نصفش کنیم!
اینجوری شد که بعد از ۷ ماه، روزی ۱۲ ساعت کار و بدون حتی یک روز غیبت یا تاخیر، بدون حقوق و سهام از شرکت استعفا دادم.
دو سه ماه اول بعد از استعفا که دل و دماغ هیچ کاری نداشتم. اما بعد به این فکر افتادم که یه فروشگاه آنلاین راهاندازی کنم، چون با بیشتر چالهچولههاش آشنا شده بودم.
اما خب هنوز مطمئن نبودم که قراره چه محصولی و به چه نحوی توش عرضه بشه. به این علت میگم مطمئن چون من از خیلی وقت پیش یعنی حدود ۵ سال پیش فکر اینو داشتم که یه فروشگاه آنلاین مواد غذایی طبیعی رو شروع کنم.
یادمه اون روزها توی دانشگاه با دوستی آشنا شدم که کارش این بود که توی روستاهای کشور دنبال عسلهای خوب میگشت، اونها رو میخرید و توی تهران میفروخت. منم اوایلی که اومده بودم تهران حسابی دنبال کار بودم تا اینکه همین دوستم چند کیلو از عسلهاشو بهم داد و گفت اینارو بفروش. منم چندباری، چند کیلو عسل گذاشتم توی کوله پشتی و از چهارراه ولیعصر تا خود تجریش رو پیدا میرفتم به امید اینکه یکی ازم عسل بخره. اما دریغ از حتی یک کیلو که فروش بره. هیچکس اعتماد نمیکرد. همه میگفتن انقد تقلب توش زیاده که دیگه جرات نمیکنیم از کسی که نمیشناسیم عسل بخریم.
در نتیجه فروش عسل به صورت فیزیکی چیزی جز قرمز شدن و خستگی شونههام به خاطر سنگینی بار نداشت.
علاوه بر این توی شهر خودمون هم محصولات طبیعی زیادی داشتیم که قصد فروششون توی شهرهای بزرگ رو داشتم اما همین تجربه ناموفق باعث شد قیدش رو بزنم.
خلاصه بعد از استعفا، رفتم پیش همون دوستم که عسل داشت و گفتم که میخوام یه سایت بزنم که توش محصولات طبیعی به فروش میرسه. دوستم قول مساعدت داد و گفت هر کمکی از دستم بربیاد انجام میدم.
اما هنوز یه مشکل دیگه بود و اون این بود که میدونستم تنهایی از عهدهی این کار برنمیام به همین علت با یکی از دوستام صحبت کردم و ازش خواستم با هم مشارکت کنیم. عین جملم این بود که اگه جوابت نه باشه این کارو شروع نمیکنیم. چون هم به تخصصش نیاز بود هم به حضور خودش به عنوان کسی که بخشی از ریسک رو تحمل کنه. خوشبختانه اون هم پذیرفت و کار رو شروع کردیم.
انتخاب اسم برامون خیلی مهم بود، چون میخواستیم یه جورایی طبیعی بودن و حس اعتماد رو القا کنه. به همین دلیل از بین گزینههایی که وجود داشت روستایی رو انتخاب کردیم. چون آدمای روستایی، کسانی هستند که میشه راحت بهشون اعتماد کرد و محصولات روستایی هم معمولا از دل طبیعت اومدن. به عبارتی روستا و طبیعی بودن و اعتماد به نحوی باهمدیگه عجین شدن.
اینطوری بود که روستایی با ۱۰ کیلو عسل قرضی شکل گرفت و امروز که دارم این متن رو مینویسم از جنوب ایران گرفته تا شمال اون ارسال داریم و حداقل تا الان تنوستیم رضایت همه رو جلب کنیم. هر چند قطعا کم و کاستیهایی چه در نحوهی بسته بندی و چه در نحوی ارسال و چه حتی خود سایت داریم که باید به مرور رفعشون کنیم.
این مطلب رو قبلا توی وبلاگ خودم نوشته بودم که با کمی تغییر اینجا بازنشرش کردم. اگر چه میدونم تجربههام چندان به کار بخور نیستن اما شاید در ادامه بیشتر از اینکه چطوری از صفر یه کار رو شروع کنیم نوشتم.