
در ۶ ژانویهی ۱۹۳۸ مردی در مونپارناس با چاقو ضربهای به نزدیکی قلب او وارد میکند و بکت سخت مجروح میشود. این اتفاق موجب آشنایی او با سوزان دشووو میشود که بهعنوان شریک زندگی، تا پایان عمر همراه او میماند. بکت پس از مداوا و بهبودی سریعاً به زندان مراجعه و درخواست ملاقات با فرد ضارب را میکند. او میخواست که علّت حملهی آن مرد را جویا شود؛ اما در پاسخ با جملهای مواجه شد که بسیار برای او تاملبرانگیز و شگرف بود: «نمیدانم آقا!». این جملهی بسیار عجیب سرآغاز نگرشی نو به ذهنیت انسانها از سمت بکت شد. نگرشی که دالّ و مدلولی بودن اتفاقات در زندگی انسانها را، زیر سوال میبرد. – «یعنی چه؟» +«یعنی نمیدانم آقا! یعنی دلیلی برای این کارم نداشتهام. یعنی کاملا ناگهانی و بدون اینکه فکری پشت عملم باشد آن کار وحشتناک را انجام دادم.» این شاید یک خط فکری را در ذهن بکت ایجاد کرد که سالها بعد منجر به خلق آثاری مانند «در انتظار گودو» ، «آخر بازی» و سهگانهی معروفش یعنی «مالوی»، «مالون میمیرد» و «نامناپذیر» گردید. او بلافاصله پس از آن اتفاق رمان مورفی را در سال ۱۹۳۹ به زبان انگلیسی به چاپ رساند که شروع نگرش جدید بکت در نویسندگی بود.
گرداوری: فرشته اشتری