
ساختار
رمان نو به آنچه در رمان سنتی معمولاً قهرمان یا شخصیت و روند منطقی سلسله حوادث داستان اطلاق میشود، اعتقادی ندارد. بلکه به روانکاوی جنبههای غیرعادی و نقاط تاریک شخصیت انسان میپردازد. شخصیت داستان هویت خاصی ندارد، تبدیل میشود به یک حرف اول اسم یا یک ضمیر شخصی مذکر یا مؤنث. در رمان کلاسیک ماجرا با درک دنیایی نظمیافته مطابقت دارد ولی در رمان نو داستان در هم میریزد. رمان نو بهویژه هرگونه باورمندی خاصی را دور میریزد؛ چون به نظر رب گریه، انتقال یک اندیشه، نویسنده را مجبور به استفاده از قالب سنتی میکند. در رمان نو، نه جذابیت موضوع برای نویسنده اهمیت دارد، نه تسلسل منطقی حوادث و نه شخصیتهای داستان. موضوع، فقط قالبی است برای بازنمایاندن سلسله حوادثی که ممکن است هیچ ربطی به هم نداشته باشند و شخصیتها، نظیر رهگذرانی هستند که از خیابان یا کوچهای میگذرند. در رمان نو دیالوگ پیچیدهتر از رمانهای سنتی شده و انواع جدیدی از گفتوگو پدید آمده که پیچیده است و مطلب را ساده و بدیهی در اختیار خواننده نمیگذارد.مشهورترین نویسندگانی که در فرانسه به این سبک نوشتهاند عبارتند از ناتالی ساروت، آلن رب گریه، مارگریت دوراس، میشل بوتور و کلود سیمون. البته این نویسندگان ادعا نمیکنند که ابداعکنندهی اولیهی این سبکاند بلکه مارسل پروست و جیمز جویس را پیشکسوت خود میدانند. ناتالی ساروت به داستایوسکی و کافکا احترام میگذارد و رب گریه به «بیگانه»ی آلبر کامو و «تهوع» ژان پل سارتر.
گردآوری:فرشته اشتری