
تا خواننده خوبی نباشیم رنگ زیبای اسطوره های پنهان ، چالش بین شخصیت ها در عین نمایشی از سکون در رفتارها و یا به قول خود رب گری یه، جشنواره استعاره ها و هزاران نکته باریکتر از مو که در داستان های کوتاه این نحله از داستان نویسی یعنی رمان نو، وجود دارد را نمی بینیم.
پیشتازی و پیشوایی رئالیسم قرن نوزده سبب نشد نویسندگانی چون آلن رب گری یه ، علیه آن دست به شورش نزنند.
ادبیات به چیزی فراتر از نوع بینش رئالیستی به انسان، نیاز داشت. حتی خواننده ی قرن بیستم به چیزی فراتر در دنیای ادبیات نیاز داشت.چیزی که نقشی بیشتر از انفعال در متن به او پیشنهاد کند. راهی که او را به تفکر و تامل بیشتر وادارد ،جدیدتر و به روزترباشد. لازم بود تا تلاطمات ذهنی نویسنده ی قرن جدید ، جور دیگری وسط صفحه ی سفید کاغذ دراز کش شود.
درساحل، پشت سرسه کودک داستان، روی شن ها راه می رویم . آیا قرار است اتفاقی از پشت برای آنها بیفتد؟از لنز دوربین داستان به چند متر جلوتر از قدمهای آنان نگاه می کنیم.آیا چیزی جلوتر به کمین آنها نشسته؟ آیا این سکون جاری در داستان ، آرامش پیش از طوفان نیست؟نه نمی شود اینگونه در قالب های از پیش تعیین شده به این داستان نگاه کنیم. باید طور دیگری و بر خلاف قواعد جاری داستانهای پر تعلیق و کشش و قهرمان محوری به آدمهای داستان و فضای آن نگاه کنیم. شایدهم اصلا شخصیت ها در این داستان از چشم نویسنده اهمیتی ندارند!در ساحل جز قدم های کودکان روی شن ها، هیچ پیشروی ای در کار نیست. شاید همه چیز مثل همان موجهای تکرار شونده و ملال آور دریا بر روی شن های ساحل است و خواننده فقط یک داستان مصور را ورق می زند. امانه به نظر من، داستان کوچک ساحل، حرفهای بزرگی برای گفتن دارد. ساحل داستان خلقت آدم است. داستان انسان است که با تمام ملال و تکراری که در چرخه ی زندگیش تجربه می کند به قد تلاش های خود ، روی دنیا و آدمهایش اثر می بخشد. درست شبیه ردپاهایی که با خروش امواج از روی شن ها پاک نمی شوند.نویسنده با استفاده از یک راوی غیر مداخله گر، با توصیف و و انتقال حس های زیبایی شناسانه ، خواننده را به درون متن می کشاند و از او بیگاری می کشد.به تاملش وا می دارد. و حرفهای پیچیده ی خود را به ظاهری ساده مزین می کند و به شیوه ای غیر معمول و سوای داستانهای کلاسیک ، در فرم و قالبی نا مشخص بدون طرح و نقشه ی معین ، بدون علت و معلول، بیان می کند . داستانهای این جنبش فکری ،مثل پژوهشگاهی، خواننده ی فکور ، تیزهوش و صبور را به تامل وا میدارد. به قول هگل، هنر فعلی است که به دو فاعل نیاز دارد.خواننده و نویسنده
و
به قول ژان کوکتو، ادبیات شکل پیچیده ای برای مسائل ساده نیست ، بلکه ساده ترین شکل برای بیان مسائل پیچیده است.
فرشته اشتری