
خیزابها
تمام داستان، روایت یک راوی از پس پرده ای پنهان است که تغییر چگونگی تابش خورشید بر ساحل، خانه و باغ را برای نمایش تغییر چند نفر به نمایندگی از همه ی آدم ها برای گذر عمرشان از کودکی تا بزرگی ،برگزیده تا نشان دهد.
آنچه از تابش خورشید و از مکان با بیان جزییات، اشیا و اشخاص – از ذهن خود یا دیگری – به تصویر کشیده شده است، نمایش سایه وار و شبح گونه همه اینها و رخدادهای وابسته به آنهاست که با سود جستن از توصیف و تمثیل و تشبیه و استعاره های فراوان و سرشار، فرآیند و درون مایه یی شعر گونه را آفریده است.
داده ها واقعی نیست و هرکاراکتر از دید ذهنی خودش به گونه ای سیال و شناور نگاه کرده.
مونودیالوگ های بی لذت هر اپیزود در یک ریتم تکرار و تغییر جاری می شوند که گویی آوای گروهی صداهایند.
داستان به شکلی بی اشتیاق همسان با موجها بالا و پایین می شود و گویی همه ی این شش شخصیت یک نفرند که در فراز و فرود یک زندگی در قالب شش تن فرو شده است.
در موجها سرنوشت پرسوناژها و دگرگونی جایگاه و هنگامه هایشان برجسته نمی شود و بیشتر خودآگاهی آمیخته با درک و شهود راویان شش گانه ی روایت و افکار درهم تنیده با احساس های نوستالژیکشان نمایشنامه وار در کانون ذره بین ذهن قرار می گیرد و متن را به یک حدیث نفس خود فاشگر نزدیک می کند. از همه ی این روایت بی اشتیاق فقط سیلان ذهنی و درک و شهود انتزاعیش چشمگیر است و خواننده را در جهت همذات پنداری ادبی و احساسی سوق می دهد. بی شک این رمان در بیان درونمایه اش به مرگ بسیار نزدیک شده است. درست مثل تغییراتی که خورشید از طلوع تا غروب هم بر خود و هم بر ساحل و تخته سنگها و دیوارها به جا می گذارد و اعمال می کند.
فرشته اشتری