
در پی تجزیه و تحلیل روایت و پی گرفتن خط سیر آن، به زعم و نظر من، عامل فاعلی دراین روایت سبب پویایی معانی موجود شده است.
باز ترش این که، کنشگر یا کنشگران اصلی روایت با کنشی که در جای جای روایت انجام داده اند جایگاه خاص خود را پیدا کرده اند.
در روایت حاضر، راوی به عنوان فاعل، باعث تحقق و تولید معنا شده است. معانی ای که اگر تولید نمی شدند تلاش عناصر داستان ، برای تولید یک اثر موفق عقیم و سرخورده باقی می ماندو شاید در حد یک داستان سطح پایین دست و پا میزد والبته که درک چنین چیزی با توجه به مهارت نویسنده، باور ناپذیر است.
اما چرا نیمه شب در داستایفسکی، نه نیمه شب با داستایفسکی؟
آیا نویسنده در پی آن بوده است که به هر قیمتی برچسب برند داستایفسکی را به لباس داستان کوتاهش الصاق کند و با آن قمپز ادبی در کند؟ یا نه قصدش این بوده تا مصداقی واقعی برای میزان تاثیرات پذیرفته شده ازاین نویسنده ی بزرگ(به شکل و شمایل پیرمردی هفتاد ساله با توصیفاتی که از وضع و ظاهرش آمده ) در جهان یکی از داستان هایش پیداو پیاده کند؟
آیا او، یعنی نویسنده خواسته است با خلق آدم هایی جدید در دنیایی جدید چتر سایه ی داستایفسکی را روی داستانش پهن کند؟
خیلی حدس و گمان ها می شود زد تا مفهوم کشاندن پای داستایفسکی را به هرطریق به ماجرای این روایت درک کرد و به پای میز توضیح و تحلیل کشاند.
چیزی که مسلم است، یافتن ارتباط میان لایه های درونی و انتزاعی متن و به عبارتی دستور زیر بنایی و سازنده ی روایت حاضر را نمی توان در قالب یک الگوی مشخص پیدا کرد.
از پروسه ی تولید تا دریافت معنا از روایت، مسیر حرکت فاعل یا فاعلان کنشکر در روایت بسیار حایز اهمیت است. دو پسر مغموم قوز کرده در پالتوهایشان در زمستانی شوم در آستانه ی شهری کوچک در شمال ایالت که بیشتر به دهکده می ماند یا به ایستگاهی فرعی، در گشایش داستان ، تکلیف خواننده را از نوع مکان و فضای داستان تا حد زیادی روشن می کند، اما هنوز برای شناخت کنشگران روایت راه زیادی تا پایان داریم. باید از لابلای گفتگوهای دو نفره ی راوی و تاد معناهای زیادی بیرون بکشیم. از خیالپردازی های ذهن قصه پردازشان تا اختلاف سلیقه هایی که گاهی به یک رای ختم می شد و در بازه ی زمانی آخر داستان ، در سطور آخر به دعوای فیزیکی بین آن دو ختم شد.
جمع بستن افعال از زبان راوی ، یکی بودن او و تاد را قدری از ذهن دور می سازد .ضمن آن که دو نفر بودن آن ها لطمه ای به بازی آن ها در نقش کنشگران اصلی روایت نمی زند. سخت باور است که خیال کنیم تاد و راوی یکی باشند و این میزان از اختلاف در سلیقه و رای را در داستان به نمایش بگذارند. پس من خیالم را جمع می کنم تا راوی و تاد را در داستان دو نفر بشمرم.
چیزهای دیگری هم هست....
این که شبانه روز داستایفسکی خواندن ایلگاسکاس چه تاثیری در رفتار او در روایت گذاشته است تا خواننده چیزی دستگیرش شود!مگر نه قوانین فکر تنها قوانین مهم هستند؟
تمام خیالپردازی ها و قصه پردازی های راوی و تاد از پیرمرد هفتاد ساله، علاوه بر این که راه خیالپردازی های تازه و نویی را به علاقمندان داستان نشان می دهد، شاید رسوبات ته نشین شده در لایه های ذهن نویسنده از تاثیرات گرفته شده از داستایفسکی را هم نشانمان می دهد.
کلام آخر این که فاعل یا فاعلان اصلی داستان به خوبی از پله ی معنایی روایت بالا رفته و داستان خوبی به خورد مخاطب فرهیخته داده اند.
فرشته اشتری