
فردریک دومپروس خطاب به مردمش حرف مهمی میزند که ما هرگز در هیچ دورهای عمیقا به آن اعتقاد نداشتهایم: «ما نباید از فقرایی که ادای ثروتمندان را درمیآورند تقلید کنیم، باید فقر خود را با حسننیت بپذیریم، چهبسا همین امر مشوق ما میشود تا با کوشش خودمان گنجینههای ادبیات را به دست آوریم؛ گنجینههایی که ما را به اوج شکوه ملی میرساند.»
در کتاب جمهوری جهانی ادبیات [The world republic of letters ] یکی از بحثهای اصلی، انباشت سرمایه ادبی است که هر کشور با این اندوخته ادبی از دیگران متفاوت و متمایز میشود. شاید این گفته با روح کلی کتاب سازگار نباشد که بگویم رقابت بین ملتها همان جنگ ادبی است برای گسترش مرزهای معنوی در دل تاریخ کشورهای دیگر. پاسکال کازانووا [Pascale Casanova] در کتاب جمهوری جهانی ادبیات، تاریخ این نقشه بزرگ جنگی را روی میز پهن میکند و پایتختهای ادبی جهان را به توالی تاریخی ظهور و زوال آنها نشانهگذاری میکند. اما مهمترین پایتخت ادبی جهان از نگاه او پاریس است؛ پاریسی که منتقدانش اجتهاد ادبی دارند، نفی میکنند، پس میرانند یا جذب و جهانی میکنند. پس بیدلیل نبوده که نویسندگان پیرامونی در تکاپو بودهاند که خود را به این پایتخت ادبی یا بهتعبیری دیگر، نصفالنهار گرینویچ ادبی برسانند. نویسندگان بزرگ و نامهای مطرحی که امروز میشناسیم با کشف و مهر تایید پاریس، جهانی شدهاند: فاکنر، جویس، بکت، کافکا و بسیاری دیگر.
گردآوری: فرشته اشتری